Τὸ τρέχον Εὐρωσυμβούλιο ἴσως ἀποδειχθεῖ ἱστορικό, μὲ τὰ ἐκκρεμῆ του θέματα καὶ τὴν διεθνῆ συγκυρία∙ ἡ Εὐρώπη ὑποχρεοῦται, ὅπως ἀποδείξει δύο τουλάχιστον πράγματα, τὴν ἐσωτερική της συνοχὴ καὶ τὴν ἑνιαία ἐξωτερικὴ παρουσία της, οἱ καιροὶ ἔχουν ἀλλάξει∙ ἡ διάσταση ἢ ρήξη στὶς εὐρωατλαντικὲς σχέσεις εἶναι ἡ χειρότερη τῆς μεταπολεμικῆς περιόδου, ἐνῶ ἀμφότερες οἱ πλευρὲς καλοῦνται ἀπαντῆσαι στὰ ἄλλα διεθνῆ προβλήματα, μὲ διαφορετικὴ προσέγγιση τουλάχιστον ἑκάστη. Στὰ ἐσωτερικά, τὸ δημοσιονομικὸ εἶναι πρωτεῦον, ἀλλὰ μὲ ἐξ ἴσου βαρῦνον καὶ τὸ ἐνεργειακὸ καὶ τὴν προμήθεια φυσικοῦ ἀερίου ἀπ’ τὴν Ρωσία, ἐνῶ καθίσταται ἐπεῖγον θέμα ἡ ἀντιμετώπιση τῶν τουρκικῶν προκλήσεων, ὄχι μόνο κατὰ τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου, ἀλλὰ καὶ τῆς παγκοσμίου εἰρήνης, μὲ τὶς ἀπαιτήσεις τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογάν, γιὰ ἀλλαγὴ τῆς διεθνοῦς μεταπολεμικῆς νομιμότητος. Τέλος ἡ ἐπίσπευση τῆς ἑνιαίας ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς, μὲ γνώμονα τὴν ἑλληνογαλλικὴ σημασία, περιλαμβάνεται στὰ κρίσιμα θέματα.