Ἡ ἐνεργειακὴ κρίση μετατρέπεται σὲ κρίση ταυτότητος γιὰ τὸν δυτικὸ ἄνθρωπο, συμπληρωματικὴ πρὸς ἐκείνη τοῦ κλίματος∙ ξέσπασε, ὡς κεραυνὸς ἐν αἰθρίᾳ, ἀλλὰ ἦταν καὶ ἀναμενόμενη. Ἡ πανδημία προκάλεσε ἀπρόβλεπτη ὕφεση παγκοσμίως, ὁπότε ἡ ὑποχώρησή της ἔφερε τὴν ἁλματώδη ἀνάκαμψη, στὴν Κίνα κυρίως, καὶ τὴν ἐκτίναξη τῆς ζητήσεως ἐνεργειακῶν πηγῶν, ἐνῶ εἶχε κριθεῖ ἄκρως ἀναγκαία ἡ διακοπὴ τῆς χρήσεως στερεῶν καυσίμων, ὡς κατεπειγούσης μοναδικῆς ἀντιμετωπίσως τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς∙ ταυτοχρόνως συνέβησαν καὶ πολλὰ ἀτυχήματα, ὅπως ἡ διακοπὴ τῆς ὑγροποιήσεως τοῦ ἀμερικανικοῦ φυσικοῦ ἀερίου, ἐξ αἰτίας καταστροφῆς τῶν ἐγκαταστάσεών του λόγῳ τυφῶνος. Αὐτὰ ὅμως δείχνουν ἕνα πρᾶγμα, ἔλλειψη προνοίας τοῦ δυτικοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὸ μέλλον του∙ εἶχε πιστέψει, ὅτι εἶναι ὁ ἐκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν ἐσχατολογική του ἀντίληψη γιὰ τὸ μέλλον, καὶ τώρα διαπιστώνει, ὅτι ἀδυνατεῖ νὰ κάνει καὶ τὰ ἄκρως ζωτικὰ βήματα, γιὰ τὴν ἐπιβίωσή του στὸ παρόν!