Τὸ προχθεσινὸ Εὐρωσυμβούλιο χαρακτηρίζεται ὡς ἕνα ἀπ’ τὰ πιὸ ἀποφασιστικὰ τῆς προσφάτου εὐρωπαϊκῆς ἱστορίας∙ ἔθεσε σαφέστατο προσανατολισμό, σὲ πέντε κρίσιμα θέματα: στὴν χάραξη ἑνιαίας ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς, μὲ πρῶτο βῆμα τὴν ἑλληνογαλλικὴ συμμαχία∙ στὴν ἑνιαία ἀντιμετώπιση τῆς ἐνεργειακῆς κρίσεως, μὲ συγκεκριμένες ἀποφάσεις ἀπ’ τὸ Συμβούλιο τῶν ὑπουργῶν Ἐνεργείας καὶ μὲ μελέτη τῆς συστάσεως ἑνιαίας ἀποθηκεύσεως φυσικοῦ ἀερίου∙ στὶς αὐστηρότατες προειδοποιήσεις πρὸς τὴν Τουρκία, γιὰ σεβασμὸ τῶν ὑποχρεώσεών της ἀπ’ τὴν μεταναστευτικὴ συμφωνία, τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, τῶν εὐρωπαϊκῶν συνόρων καὶ τοῦ δικαίου τῆς θαλάσσης∙ στὴν διαφοροποίησή της ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ πολιτικὴ στὸν διάλογο μὲ τὶς Κίνα καὶ Ρωσία, γιὰ τὰ μεγάλα διεθνῆ προβλήματα, καὶ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ κλίματος∙ στὴν προειδοποίηση πρὸς Πολωνία καὶ ἄλλους ἑταίρους, ὅτι τὸ κοινοτικὸ δίκαιο ὑπερτερεῖ τοῦ ἐθνικοῦ. Ἡ Εὐρώπη ἀναδεικνύεται αὐτόνομος διεθνὴς παράγων, μετὰ μάλιστα καὶ τὶς ἐσωτερικὲς περιπέτειες τῆς Ἀμερικῆς.