Ἡ ὑπογραφὴ τῆς ἑλληνοβρεταννικῆς συμφωνίας συνεργασίας, ἀπ’ τοὺς ὑπουργοὺς Ἐξωτερικῶν τῶν δύο χωρῶν, εἶναι ἡ τρίτη συνέχεια, παρ’ ὅλο, ὅτι δὲν ἀναφέρεται σὲ θέματα ἀμύνης∙ θεωρεῖται σημαντική, καθὼς τὸ Λονδίνο, ὡς ἐγγυήτρια δύναμις τῆς Κύπρου, ἔχει ἰδιαίτερη σημασία στὴν μεγαλόνησο, ἂν καὶ ἔχει ὑποτιμήσει ἐμφανέστατα τὸν ρόλο του τὰ τελευταῖα χρόνια, μὲ τὴν ἐνδεικτικὴ ἀπουσία του, παρὰ τὰ σοβαρὰ γεγονότα. Οἱ κακὲς γλῶσσες ὅμως τὴν ἀποδίδουν στὴν ἀνοχὴ ἢ ἐνθάρρυνυνση τῶν τουρκικῶν προκλήσεων∙ ἀνεξαρτήτως αὐτῶν ὅμως ἡ συμφωνία θεωρεῖται χρήσιμη γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν Ἀγγλία, καθὼς εἶναι ἡ πρώτη ποὺ συνάπτει μὲ εὐρωπαϊκὴ χώρα, μετὰ τὴν ἔξοδό της ἀπ’ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Ἐπιθυμεῖ μᾶλλον τὴν διατήρηση κάποιων ἄλλων δεσμῶν μὲ τὴν Εὐρώπη, ἔστω καὶ πλαγίων.