Οἱ πολιτικὲς ἀνακατατάξεις στὴν ἀντιπολίτευση ποὺ κυοφοροῦνταν ἀπὸ καιρό, λόγῳ τῆς ἀδυναμίας τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴν ἄσκηση ἐποικοδομητικῆς καὶ πειστικῆς κριτικῆς πρὸς τὴν κυβέρνηση, ἐπιταχύνονται, μὲ τὸν θάνατο τῆς Φώφης Γεννηματᾶ∙ ἡ κάθοδος τοῦ Γιωργάκη ἔχει περιπλέξει τὰ πράγματα, καθὼς ἀπευθύνεται στὴν πράξη στὸ ἴδιο σκληρὸ ΠΑΣΟΚ, τοῦ ὁποίου ἕνα μεγάλο μέρος ἔχει μετακομίσει στὸν ΣΥΡΙΖΑ, κι ἕνα ἄλλο μικρότερο παρέμεινε στὸ ΚΙΝΑΛ. Ἡ νίκη κρίνεται ἀπ’ τὴν ἀναμέτρηση τοῦ ἐντὸς τοῦ ΚΙΝΑΛ τμήματος πρὸς τοὺς ὑπόλοιπους ψηφοφόρους του ποὺ πρεσβεύουν τὴν ὕπαρξη ἑνὸς ἀνεξαρτήτου κεντρώου κόμματος στὴν χώρα∙ θεωρεῖται δεδομένο, ὅτι ἂν κερδίσει ἕνας ἐκπρόσωπός του, τότε ὁ διάδοχος, κατὰ πᾶσα πιθανότητα θὰ ἀποχωρήσει πάλι, γιὰ τὶς περιπέτειές του στὴν Σοσιαλιστικὴ Διεθνῆ τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς. Ὁπότε ἀπομένει ἡ ἀπήχηση τοῦ νέου ἀρχηγοῦ καὶ ἡ στάση τῶν πασοκογενῶν Συριζαίων, καθὼς οἱ προοπτικὲς συντόμων ἐκλογῶν μᾶλλον ἀποτελοῦν εὐσεβεῖς πόθους κάποιων.