Οἱ πολιτικὲς ἀνακατατάξεις δείχνουν ὅτι ἐπιβάλλονται στὴν χώρα, μετὰ καὶ τὶς ἐπιπτώσεις ἀπ’ τὸν θάνατο τῆς Φώφης Γεννηματᾶ∙ ἡ ἀντιπολίτευση ἀποκτᾶ ἄλλη δυναμική, ἀνεξαρτήτως μᾶλλον τοῦ νέου προέδρου τοῦ ΚΙΝΑΛ, καθὼς δὲν δείχνει ἔχειν ἀπήχηση τὰ συνθήματα, «περὶ προοδευτικῆς διακυβερνήσεως» καὶ ἄλλα ἠχηρά. Ἡ ἐμπειρία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀπ’ τά, «Λεφτὰ ὑπάρχουν», καί, «Τὴν κατάργηση τῶν μνημονίων μὲ ἕνα νόμο κι ἕνα ἄρθρο», εἶναι πολὺ νωπή, γιὰ νὰ διεισδύσει καὶ πάλι στὸν ἁπλὸ κόσμο∙ ὁ «εὐρωπαϊσμός», ἐπίσης, ἀμφοτέρων πείθει ἀκόμη λιγώτερο, καθώς, Ναπολεοντίσκος καὶ διάδοχος, ἔχουν ταυτισθεῖ στὴν προδοσία τῆς Μακεδονίας καὶ στὴν φιλοαμερικανικὴ πολιτική τους. Ἄλλωστε, οὐδέποτε ἔχουν ἀποδοκιμάσει τὶς ἐκδηλώσεις πολιτικῆς βίας καὶ καταστρατηγήσεως τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν στὴν Ἀμερική∙ στὴν κοινὴ γνώμη δὲν ὑπάρχει οὐδεμία διαφορά, ἐνῶ εἶναι δεδομένη ἡ ἀνοχή τους πρὸς τὶς τουρκικὲς διεκδικήσεις. Ἀπαιτεῖται νέο πρόσωπο καὶ πολὺ πειστικὸ στὴν ἡγεσία τῆς ἀντιπολιτεύσεως.