Τὸ μέτωπο τῆς Οὐκρανίας καὶ τῆς Συρίας θεωρεῖται ὡς τὸ κρίσμο διεθνῶς στὴν τρέχουσα περίοδο, μὲ τὴν συσχέτισή τους, μόνο μὲ τὴν ἄμεση ἀνάμιξη τῆς Τουρκίας∙ στὸ Κίεβο ἡ ἐσωτερικὴ ἀναταραχὴ κλιμακώνεται, καθὼς τὸ καθεστὼς προσφεύγει σὲ αὐταρχικὰ μέτρα, γιὰ καταστολὴ τῆς ἐναντίον του δημοσίας κατακραυγῆς. Ἔτσι, πέραν τῶν διώξεων κατὰ τῶν μειονοτήτων, ἔχει ὡς στόχο του καὶ τοὺς ρωσικῆς καταγωγῆς κατοίκους τῆς χώρας, ποὺ ἀποτελοῦν καὶ τὴν πλειοψηφία τοῦ πληθυσμοῦ, ἐνῶ ἔχει διορίσει σύμβουλο τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων τὸν ἀρχηγὸ τῆς ναζιστικῆς ὀργανώσεως τῆς Κατοχῆς∙ αὐτὰ δύσκολα γίνονται ἀνεκτά, ἐνῶ δὲν φαίνεται, ὅτι τοῦ παρέχει ὑπεροπλία ἡ ἀπόκτηση τουρκικῶν ντρόνς. Στὴν Συρία, ἡ Ἄγκυρα ἀπειλεῖ συνέχεια μὲ εἰσβολή, ἀλλὰ οἱ Ἀμερικανοὶ συνεχίζουν τὴν ἐνίσχυση τῶν Κούρδων της στὶς βορειοανατολικὲς περιοχές, καὶ οἱ Ρῶσοι διακηρύσσουν, ὅτι ἦρθε ὁ καιρός, γιὰ ἐκδίωξη τῶν τουρκικῶν στρατευμάτων ἀπ’ τὸ κατεχόμενο Ἰντλίμπ.