Οἱ ἐθνικιστικὲς δυνάμεις μερικῶν πρώην κομμουνιστικῶν χωρῶν βαίνουν πρὸς ἐκτόνωση καὶ μὲ τὰ νέα γεγονότα γύρω τους∙ στὴν Πολωνία, τὸ μεταναστευτικὸ κύμα καὶ οἱ διαδηλώσεις ὑπὲρ τῶν ἀμβλώσεων, ὑποχρεώνουν τὴν κυβέρνησή της χαμηλῶσαι τοὺς τόνους καὶ ἀναζητᾶν διάλογο μὲ τὶς Βρυξέλλες∙ στὴν Τσεχία, ἐπετεύχθη ἡ συμφωνία τῶν ἕξι κομμάτων, γιὰ κυβέρνηση κεντροδεξιᾶς, μὲ φιλοευρωπαϊκὸ προσανατολισμό, ποὺ ὁρκίζεται ἐντὸς τῶν ἡμερῶν∙ στὴν Οὐγγαρία ὁ ὑπερόπτης ἡγέτης ἐπιχειρεῖ ἀλλαγὴ ὕφους, ἀλλὰ δὲν πείθει πλέον, κι ὁ ἀρχηγὸς τῆς Ἑνωμένης Ἀντιπολιτεύσεως προδιαγράφεται γιὰ τὴν διαδοχή του. Τὸ συμπέρασμα εἶναι ἕνα, ἡ ἐνίσχυση τῶν δυνάμεων συνοχῆς στοὺς εὐρωπαϊκοὺς λαούς, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε στὴν ἱστορία τους. Πρότυπο θεωρεῖται ἡ ἑλληνογαλλικὴ συμμαχία, μὲ τὴν σταδιακὴ ἐπέκτασή της σὲ ὅσους ἑταίρους τὸ ἐπιθυμοῦν ἐμπράκτως.