Ἡ ἐξέλιξη ὑπὲρ τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, τῆς ἀπρεποῦς καὶ ἀντιδεοντολογικῆς προσβολῆς του ἀπ’ τὴν Ὁλλανδὸ δημοσιογράφο, μὲ τὴν δημοσία στήριξη τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ὑποχρεώνει τὸν Ναπολεοντίσκο σὲ ἀλλαγὴ τακτικῆς καὶ στὴν ὑπονόμευση τῆς κοινοβουλευτικῆς διαδικασίας∙ ἔτσι χθὲς ἀποχώρησε τὸ κόμμα του, ἀπὸ συζήτηση σὲ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταγγέλοντας τὴν κυβέρνηση γιὰ κοινοβουλευτικὸ πραξικόπημα∙ ἡ ἑρμηνεία εἶναι μία, ἡ πάσῃ θυσίᾳ πόλωση τῆς πολιτικῆς ζωῆς, καθὼς τὴν ἄλλη ἑβδομάδα γίνεται καὶ ἡ συζήτηση γιὰ τὴν Ἐξεταστικὴ Ἐπιτροπή, γιὰ τὶς διαφημίσεις στὸν τύπο, τὴν ὁποία ἡ Κουμουνδούρου ἔχει ζητήσει. Ἡ κυβέρνηση δὲν ἔχει ἀνοίξει τὰ χαρτιά της γιὰ τὴν στάση της, ἀλλὰ ὅ,τι κι ἂν ἀποφασίσει, ἔχει τὴν πλειοψηφία κι εὔκολα ὁδηγεῖ τὴν συζήτηση γιὰ τὰ πεπραγμένα ἀπὸ τὸ 2015∙ οἱ δυνατότητες ἐλιγμῶν τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως εἶναι ἐλάχιστες, ὁπότε χάνει τὸ παιχνίδι ἀπὸ χέρι. Ὅσες πρωτοβουλίες ἀνέλαβε τελευταῖα ὁδηγήθηκαν σὲ οἰκτρὰ ἀποτυχία.