Ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομία βρίσκεται σὲ καλύτερη κατάσταση ἀπὸ πολλὲς ἄλλες, γιὰ τὴν ἀνταπόκρισή της στὶς προκλήσεις τῆς νέας ἐποχῆς∙ τὸ ἔχουμε γράψει πολλὲς φορές, ὁ ψηφιακὸς ἄνθρωπος πρὸς τὸν βιομηχανικὸ εἶναι σὰν τὶς ἀσύμβατες εὐθεῖες στὸν χῶρο, δὲν συναντῶνται ποτέ. Τὸ ἅλμα τῆς ψηφιοποιήσεως τὴν τελευταία διετία, μὲ ἐπαίνους ἀπὸ ὅσους διεθνεῖς ὀργανισμοὺς γνωρίζουν τὸ τί σημαίνει αὐτή, τὸ ἐπιβεβαιώνει. Ἔτσι, ἡ Ἑλλὰς διαθέτει: πρῶτον, ἕνα ἀπ’ τὰ καλύτερα συστήματα ψηφιοποιήσεως παγκοσμίως, μὲ γλῶσσα τῆς νεολαίας της τὴν πλέον δημιουργική∙ δεύτερον, ἐλάχιστες ὑποθῆκες παραδοσιακῆς βιομηχανίας, συμβολῇ σοσιαλιστικῆς ἀποβιομηχανοποιήσεως∙ τρίτον, τὴν γεωγραφική της θέση στὴν διαμετακομιστικὴ ἀλυσίδα συνδέσεως Εὐρώπης καὶ Ἀσίας∙ τέταρτον, τὴν πρωτοπορία στὴν πράσινη ἐνέργεια. Τὰ ἀποτελέσματα εἶναι ἁπτά, πλῆθος ξένων ἐπενδύσεων, παρὰ τὴν πανδημία, μὲ πρῶτες τὶς μεγάλες ψηφιακές, καὶ μὲ ἔναρξη τῶν ἐργασιῶν τους, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τῆς παραγωγῆς ἐπεξεργαστῶν καὶ ἡμιαγωγῶν.