Ἡ ἀνακοίνωση τοῦ σχηματισμοῦ τῆς νέας τρικομματικῆς γερμανικῆς κυβερνήσεως, ὑπὸ τὸν Ὄλαφ Σόλτζ, προκάλεσε τὴν ἀνακούφιση ὅλων στὴν χώρα του καὶ στὴν Εὐρώπη∙ ὅσο κι ἂν ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ συνέχιζε τὴν ἐκπλήρωση τῶν καθηκόντων της, ὅλοι γνώριζαν, ὅτι εἶναι μεταβατικὴ κι ὅτι χρειαζόταν ὁ νέος καγκελάριος, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἐπειγόντων εὐρωπαϊκῶν καὶ γερμανικῶν προβλημάτων. Ὁ ρόλος τῆς πρώτης οἰκονομικῆς δυνάμεως τῆς γηραιᾶς ἠπείρου εἶναι καθοριστικὸς στὴν διεθνῆ σκηνή, πέραν τῆς εὐρωπαϊκῆς∙ ἡ ἐξ 177 σελίδων συμφωνία περιλαμβάνει τὰ κύρια θέματα, ἀλλὰ τὰ τρέχοντα μετροῦν ἀμέσως, ἡ λειτουργία τοῦ Nordstream2 κι ὁ ἐφοδιασμὸς φυσικοῦ ἀερίου ἀπ’ τὴν Gazprom, εἶναι ἕνα ἀπ’ τὰ πρῶτα, ὅπως καὶ ὁ αὐτόνομος διάλογος Εὐρώπης, Ρωσίας καὶ Κίνας, μαζὶ μὲ τὴν σύσταση τῆς Ἀνεξαρτήτου Εὐρωπαϊκῆς Δυνάμεως Ἀμέσου Δράσεως, μὲ 14 μέλη της συμμετοχή, καὶ τὰ ὁποῖα κρίνονται ἀρκετὰ γιὰ τὴν ἀποστολή της.