Οἱ εὐρωβρεταννικὲς σχέσεις ἐπιδεινώνονται συνέχεια, ἐνῶ προστίθενται καὶ οἱ ἐπιπτώσεις τῆς μεταλλάξεως ὄμικρον τοῦ κορονοϊοῦ∙ μοναδικὴ σχεδὸν αἰτία, ἡ ἄρνηση τοῦ Μπόρις Τζόνσον, ὅπως ἔλθει σὲ σοβαρὲς διαπραγματεύσεις μὲ τὴν Ἐπιτροπή, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν δύο τουλάχιστον προβλημάτων, ἐκεῖνο τῆς Βορείου Ἰρλανδίας καὶ τὸ ἄλλο, τῶν ἁλιευτικῶν δικαιωμάτων στὴν Μάγχη, ἐνῶ προστίθεται καὶ τὸ μεταναστευτικό, μετὰ τὸν θάνατο δεκάδων στὴν θάλασσα καὶ τὶς σκληρὲς ἀντεγκλήσεις Λονδίνου καὶ Παρισίων. Οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν ἐξοργισθεῖ, ἀκόμη κι ὅσοι πίστευαν, ὅτι οἱ Γάλλοι, τὸ «παρατραβᾶνε», ἐπειδὴ κι ἡ ἀλλαγὴ τοῦ ἁρμοδίου Ἄγγλου ὑπουργοῦ, δὲν ἔφερε ἐνδείξεις διαθέσεως συνεννοήσεως∙ οἱ πολιτικοὶ παρατηρητὲς πιστεύουν, ὅτι ὁ Βρεταννὸς πρωθυπουργὸς χρησιμοποιεῖ κι αὐτὸ τὸ θέμα, ὅπως τὸ δημοψήφισμα καὶ τὸ Brexit, ὡς ἀφορμὴ γιὰ παράταση τῆς ἐξουσίας του. Καλλιεργεῖ μετὰ μανίας ἀντιευρωπαϊκὴ καὶ «αὐτοκρατορικὴ» νοοτροπία στοὺς Ἄγγλους, γιὰ τὸν ἀποπροσανατολισμό τους ἀπ’ τὴν πλήρη ἀποτυχία του.