Οἱ διεθνεῖς συνθῆκες ἔχουν ἀλλάξει ἄρδην, καθὼς ἡ ἀνθρωπότης καλεῖται συμβιῶσαι μὲ τὸ ἀπρόβλεπτο καὶ ἄγνωστο, πρώτη φορὰ γιὰ τὸν δυτικὸ ἄνθρωπο τοὺς τελευταίους αἰῶνες∙ ἡ πανδημία προκάλεσε τὴν λογικὴ ἀποδιοργάνωση τῶν πολιτικῶν προτύπων τοῦ βιομηχανικοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος διείπετο ἀπὸ δύο ἀρχές, τὴν ἐσχατολογικὴ ἀντίληψη, ὅτι εἶναι τὸ ἀνώτερο καὶ τελευταῖο στάδιο τῆς ἀνθρωπίνης ἐξελίξεως, καὶ τὴν ἄρνησή του, οὔτε κἂν διαλόγου καὶ ἀναγνωρίσεως τῆς ὑπάρξεως καὶ ἄλλης ἀντιλήψεως ζωῆς στὸν κόσμο, μὲ παράδειγμα, οἱ ἄλλοι πολιτισμοὶ καὶ λαοὶ νὰ μὴν ὑπάρχουν στὴν συλλογιστική του, ὡς οὐσιαστικοὶ παράγοντες τῆς συμβιώσεως εἰς τὸν κλεινὸν πλανήτην. Ἀλλά, μᾶς ἐνδιαφέρει περισσότερο, τὸ τί γίνεται στὴν Ἑλλάδα. Ὁ πρωθυπουργὸς καὶ ἡ κυβέρνηση ἔχουν δώσει σαφῆ δείγματα κατανοήσεως τῶν ἀλλαγῶν αὐτῶν, πολιτικά, μὲ τὴν ἀνάληψη πρωτοβουλιῶν ἐκτὸς τῶν παραδοσιακῶν ἀντιλήψεων, ὅπως ὁ πρωτοποριακὸς ρόλος στὴν διαδικασία ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρώπης, τῆς ψηφιακῆς μας ὀργανώσεως, μὲ ἁπτὰ παραδείγματα τὸν ἐμβολιασμὸ καὶ τὸν περιορισμὸ τῆς γραφειοκρατίας, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνάπτυξη διεθνῶν σχέσεων, ὅπως μὲ τοὺς Ἄραβες, ἀλλὰ καὶ τὸν διάλογο μὲ τὴν Ρωσία, μὲ τὴν αὐριανὴ συνάντηση τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, μὲ τὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν στὸ Σότσι. Οἱ μεγάλοι τῆς Εὐρώπης τὰ θεωροῦν σημαντικὰ βήματα πρὸς μίμησιν κι ἀπὸ ἄλλους ἑταίρους.

Ἡ στάση ὅμως τῶν ἄλλων πολιτικῶν δυνάμεων, μὲ πρῶτον τὸν ΣΥΡΙΖΑ, εἶναι ἀπογοητευτική, ὅπως καὶ τοῦ πνευματικοῦ μας κόσμου∙ ζοῦν στὴν πρώτη μεταπολεμικὴ ἐποχή, μὲ τὴν ἀπόλυτη κυριαρχία τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, καὶ δείχνουν ὅτι ἀδυνατοῦν κατανοῆσαι τὶς ἀλλαγὲς γύρω τους. Ἀκόμη καὶ ἡ ἀριστερή τους ἰδεολογία ἔχει προσαρμοσθεῖ στὶς ἐπιταγὲς τῶν ἀμερικανικῶν προτύπων, μὲ ἀρκετὴ δόση ἀποδοχῆς τῆς πρωτοκαθεδρίας τῆς χώρας τους, ὅπως καὶ ὁ Μὰρξ τῆς πρωσικῆς Γερμανίας∙ ἀλλά, οἱ θεωρητικές τους προτιμήσεις εἶναι ἄλλο πρᾶγμα, περισσότερο εὐνοϊκὸ τῆς τηλεοπτικῆς παρουσίας τῆς κουλτούρας τους, ἐνῶ παραμένει κενὸ γράμμα ἡ παρέμβασή τους στὰ πολιτικά μας πράγματα. Παράδειγμα, ἡ ὑποκίνηση, εὐθεῖα στὴν ἀρχή, ἔμμεση τώρα, τῆς ἀρνήσεως τοῦ ἐμβολιασμοῦ, δὲν ἑρμηνεύεται μόνο μὲ τὴν παλαιὰ ἀντιπολιτευτικὴ τακτικὴ ἀπορρίψεως κάθε κυβερνητικῆς πρωτοβουλίας, παρὰ ἐκφράζει καὶ τὴν πολιτικὴ ἀπαρνήσεως τοῦ κορονοϊοῦ ἀπ’ τὸ εἴδωλό τους, τὸν Ντόναλντ Τράμπ∙ ὡς κεκτημένη ταχύτης ἔρχεται καὶ ἡ ἄρνηση τῆς ἀπογραφῆς, μὲ βαθύτερο κίνητρο ὅμως τὴν ἀποδιοργάνωση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Ἰδεολογικά, ἡ θέση τους εἶναι σωστή, καθὼς κράτος γιὰ τὸν Ναπολεποντίσκο εἶναι τὸ συντεχνιακὸ μόρφωμα, τὸ ὁποῖο ἀπορρίπτει κάθε ἀλλαγὴ στὸν τρόπο λειτουργίας τοῦ σοσιαλιστικοῦ ἐπὶ τεσσερακονταετία δημοσίου στὸ ἐσωτερικὸ καὶ ἀναγνωρίζει ἀπόλυτη ὑποταγὴ στὰ ἀτλαντικὰ κέντρα. Ἡ ψηφιοποίηση καὶ οἱ διεθνεῖς πρωτοβουλίες ἀπορρίπτονυαι ἀσυζητητί.

Στὰ πλαίσια αὐτά, ἀρνοῦνται καὶ ὑπονομεύουν τὴν ψηφιακὴ ὀργάνωση, ὄχι μόνο
ἐπειδὴ ἀποδυναμώνει καὶ τερματίζει τὴν ἐξουσία τοῦ συντεχνιακοῦ κράτους, δηλαδὴ τῶν στελεχῶν τους, ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ εἶναι ἀνεπίδεκτοι μαθήσεως καὶ προσαρμογῆς σὲ ἄλλες συνθῆκες, λόγῳ τῆς μονολιθικῆς φύσεώς τους∙ ἔτσι, δὲν ὑπάρχει στὴν πολιτική τους ἐπικοινωνία, ἡ ἐξυπηρέτησση ὅλων ἀπ’ τὸ σπίτι τους, μὲ ἕνα κλὶκ καὶ μὲ τὴν βοήθεια τῶν ἐγγονῶν, ὁ ταχύτατος ἐμβολιασμός, ἡ μαζικὴ εἰσροὴ τῶν πολυεθνικῶν ψηφιακῶν ἑταιρειῶν καὶ ἡ συνεργασία τους μὲ τὰ Πανεπιστήμιά μας, ὅπως καὶ ἡ ἀνάδυση χιλιάδων μικρομεσαίων ἑλληνικῶν, μὲ διεθνῆ συνεργασία καὶ προβολή. Τὸ χειρότερο ὅλων εἶναι, ὅτι παραμένει προσκολλημένος ὁ Ναπολεοντίσκος στὴν ἐξάρτησή του ἀπ’ τὰ ἐναπομείναντα κομματικά του στελέχη, παλαιᾶς κοπῆς καὶ παλαιοτέρας ἡλικίας, ἴσως ἐπειδὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἐπικοινωνήσει μὲ τὰ ἄλλα δυναμικὰ στρώματα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας∙ ἁπτὸ παράδειγμα, ἡ ἀντίθεσή του πρὸς τὸν ὑποχρεωτικὸ ἐμβολιασμό, μὲ πρῶτο ἐπιχείρημα, ὅτι δὲν γίνεται πουθενὰ ἀλλοῦ στὴν Εὐρώπη, τὸ ὁποῖο ὅμως ἀπέσυρε μετά, καθὼς αὐτὸς γενικεύεται. Τὸ ἐρώτημα εἶναι ἕνα, δηλαδή, λογαριάζει τὴν πολιτικὴ στήριξη τῶν ὀλίγων ἑκατοντάδων χιλιάδων ἀρνητῶν, ποὺ καθημερινὰ μειώνονται κι ἀγνοεῖ τὰ δέκα ἑκατομμύρια τῶν ἄλλων; ἡ ἀπάντηση εἶναι μία, ἔχει πρακτικὴ καὶ νοητικὴ ἐπικοινωνία, μόνο μὲ τὰ στρώματα αὐτά. Τὰ ἄλλα δὲν ὑπάρχουν κἂν στὸ μυαλό του…