Οἱ ἀλλαγὲς στὴν ἐσωτερικὴ καὶ εὐρωπαϊκὴ πολιτικὴ ἐπιβάλλει στὰ ἑλληνικὰ κόμματα προσαρμόσαι ἀναλόγως τὴν στρατηγική τους∙ ἡ ἀνάδειξη τοῦ τριμελοῦς συνασπισμοῦ στὴν Γερμανία, μὲ καγκελάριο τὸν Σοσιαλδημοκράτη Ὄλαφ Σόλτζ, δὲν θεωρεῖται ὡς ἐνίσχυση τῆς σοσιαλιστικῆς παρατάξεως, καθὼς στὴν Γαλλία δυσκολεύονται στὴν ἀνάδειξη ὑποψηφίου τῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν, ἐνῶ ἡ κομμουνιστικὴ ἀριστερὰ εἶναι ἐξαφανισμένη. Στὴν Ἑλλάδα ἡ δυναμικὴ ἀλλάζει ἄρδην στὴν ἀντιπολίτευση, μετὰ τὴν ἰσχυρὴ ἐμφάνιση τοῦ ΚΙΝΑΛ καὶ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ συσχετισμοῦ του μὲ τὸν ΣΥΡΙΖΑ. Ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει κυρίαρχος τῆς πολιτικῆς μας ζωῆς, ἀλλὰ καὶ ὁ μόνος μὲ ἐπίσημη εὐρωπαϊκὴ ἀναγνώριση, ἀπ’ τὴν ἐποχὴ τοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ∙ ἡ ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας μας εἶναι ἀπ’ τὶς καλύτερες στὴν Εὐρώπη, ἐνῶ ἡ ψηφιακή μας ὀργάνωση προβάλλεται πλέον ὡς πρότυπο, ἀλλὰ καὶ ἀναγνωρίζεται ἡ δυναμικότης στὶς ἔρευνες καινοτομίας, ἔστω κι ἂν δὲν ἀντιλαμβάνοναι τὴν δημιουργικότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης.