Ἡ διπλωματικὴ ἀποχὴ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν ἀπ’ τοὺς Χειμερινοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοῦ Πεκίνου, τοῦ Φεβρουαρίου, ἐξελίσσεται σὲ μεῖζον διεθνὲς θέμα, ὄχι μόνο γιὰ τὶς κινεζικὲς ἀντιδράσεις, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς ἐνδοδυτικὲς σχέσεις∙ τὴν στάση τῆς Οὐάσιγκτον ἀκολούθησαν, Νέα Ζηλανδία, Αὐστραλία, Καναδᾶς καὶ Βρεταννία, ἀλλὰ οὐδεμία ἄλλη εὐρωπαϊκὴ χώρα. Μάλιστα, τὸ Παρίσι καὶ τὸ Βερολίνο δεσμεύθηκαν, ὅτι θὰ ἐκπροσωπηθοῦν ἐπισήμως, ὅπως καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἔνωση, διευκρινίζοντας, ὅτι ὑπάρχουν ἄλλοι τρόποι, γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῶν δημοκρατικῶν ἀξιῶν στὴν Κίνα∙ τὸ θέμα ἐξελίσσεται σὲ οἰκτρὰ ἀποτυχία τοῦ Τζὸ Μπάιντεν, ἀντιστοίχου παρομοίων τοῦ προκατόχου του. Ὅπως καὶ μὲ τὸ AUKUS, τὴν ἀμυντικὴ συμφωνία, Ἀμερικῆς, Ἀγγλίας καὶ Αὐστραλίας, ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος συναντᾶ ἰσχυρὰ ἀντίδραση πολλῶν δυτικῶν χωρῶν στὴν ἐπιλογή του∙ οἱ ἔγκυροι κύκλοι διερωτῶνται εἶναι λάθη αὐτά, μόνο τοῦ προεδρικοῦ ἐπιτελείου, ἢ εἶναι ἀπόδειξη παρακμῆς τῆς ἀμερικανικῆς ἡγεμονίας. Ὁ χρόνος θὰ δείξει!