Πρὸς ἐκτόνωση βαίνει ἡ οὐκρανικὴ κρίση, καθὼς ἡ Οὐάσιγκτον ἀπέτυχε στὴν ἔνταξη τῶν Εὐρωπαίων στὴν ψυχροπολεμικὴ ἀντιρωσικὴ πολιτική της καὶ ἡ Μόσχα ἔδειξε ὅτι εἶναι ἕτοιμη καὶ γιὰ πυρηνικὸ πόλεμο, ἂν χρειασθεῖ∙ κάποιοι θερμοκέφαλοι Ἀμερικανοὶ ἀπείλησαν τὴν Μόσχα, ὅτι τὴν ἔχουν θέσει στὸ στόχαστρο τῶν πυραύλων τους κι οἱ Ρῶσοι ἀπάντησαν, ὅτι, «εἶναι ἕτοιμοι γιὰ ὅλα». Οἱ Εὐρωπαῖοι, μὲ πρώτους τοὺς Γάλλους καὶ Γερμανούς, ἔχουν ἀντιληφθεῖ τὴν παγίδα κι ἀρνοῦνται τὴν ἀποδοχή της, προβάλοντας τὸν διάλογο καὶ τὴν διπλωματικὴ λύση τοῦ προβλήματος, ἀνεξαρτήτως τῆς μερικῆς συμμετοχῆς τους στὸν νατοϊκὸ στόλο τῆς Μαύρης θαλάσσης∙ ἡ διάσταση ὅμως αὐτὴ δημιουργεῖ νέα κατάσταση στὶς διατλαντικὲς σχέσεις, μὲ κύριο αἴτημα τὴν ἰσοτιμία τῶν σχέσεων, παρὰ τὴν ἀπόλυτη πρόσδεση τῆς Βρεταννίας στὸ ἀμερικανικὸ ἅρμα καὶ τὴν πλήρη ἀποξένωσή της ἀπ’ τὴν ἤπειρο. Οἱ διεθνεῖς σχέσεις διαμορφώνονται πλέον, μὲ δύο πόλους στὴν Δύση.