Ἡ ἄγνωστη μέχρι πρότερον εὐαίσθητη διεθνὴς ἰσορροπία διέπει πλέον τὶς σχέσεις τῶν μεγάλων, μὲ ἄμεση ἀντανάκλαση στὶς ὑπόλοιπες χῶρες∙ ἡ ἐπιβολὴ τῆς ψυχροπολεμικῆς διαιρέσεως τοῦ κόσμου ἀπ’ τὶς ἀγγλοσαξωνικὲς δυνάμεις ἔχει ἀποτύχει, καθὼς μὲ ἐξαίρεση τὴν Αὐτραλία καὶ δευτερευόντως τὴν Νέα Ζηλανδία καὶ τὸν Καναδᾶ, δὲν ἐξασφάλισαν τὴν ὑποστήριξη οὐδεμιᾶς ἄλλης χώρας, οὔτε κἂν τῶν πρώην κομμουνιστικῶν τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Ἰαπωνίας καὶ Νοτίου Κορέας. Ἡ προβολὴ τοῦ Οὐκρανικοῦ δὲν ἔπεισε κανέναν, ἐνῶ καὶ ἡ πρόκληση τοῦ μεταναστευτικοῦ, μεταξὺ Πολωνίας καὶ Λευκορωσίας, θεωρήθηκε ἀπὸ πολλούς, ὡς πλεκτάνη τῶν δύο κυβερνήσεων, γιὰ ἁπάλυνση τῶν πιέσεών τους στὸ ἐσωτερικὸ τῶν χωρῶν τους∙ ὁ διάλογος μὲ τὴν Μόσχα καὶ τὸ Πεκῖνο εἶναι ἡ πάγια πολιτικὴ τῶν Εὐρωπαίων, κυρίως Γάλλων καὶ Γερμανῶν. Ἡ δήλωση τοῦ Βλαδίμηρου Ποῦτιν, ὅτι ἡ Ρωσία διαθέτει τοὺς καλύτερους πυραύλους ὑψηλῆς τεχνολογίας ἐκτιμᾶται ὡς συμβολικοῦ χαρακτῆρος.