Στὴν ἀμερικανικὴ οἰκονομία εἶναι ἐμφανεῖς πλέον οἱ διαρθρωτικὲς δυσκολίες της, πέραν τῶν βραχυχρονίων ἐξ αἰτίας τῆς πανδημίας, ἀλλὰ ποὺ ἐπιδεινώνουν τὶς μακροχρόνιες∙ ἡ καλλιέργεια συγκρουσιακοῦ κλίματος μὲ τὴν Ρωσία καὶ τὴν Κίνα καὶ ἡ ψυχροπολεμικὴ προπαγάνδα στὴν Εὐρώπη προστίθενται στὶς ἀρνητικὲς ἐπιπτώσεις τῆς πολιτικῆς της καὶ ἀποθαρρύνουν κάθε προσπάθεια ἀνακάμψεως στὸ ἐσωτερικό. Οἱ λόγοι εἶναι δύο: πρῶτος, οἱ δυσκολίες τῶν ἴδιων τῶν Ἀμερικανῶν, τοῦ νὰ ξανοιχτοῦν σὲ ἐπενδυτικὰ προγράμματα, ὅταν βομβαρδίζονται μὲ τὴν πολεμικῆς μορφῆς πλύση ἐγκεφάλου∙ δεύτερος, οἱ δυσχέρειες, ἢ μᾶλλον ὁ ἀποκλεισμός, εἰσροῆς ξένων ἐπενδύσεων στὴν χώρα, μὲ τὶς καταγγελίες κατὰ Κινέζων καὶ Ρώσων καὶ δευτερευόντως κατὰ Εὐρωπαίων, ἀφοῦ δὲν ἀποδέχονται τὴν συστράτευσή τους. Ἡ νοοτροπία θυμίζει ἐποχὴ ἀπομονώσεως καὶ προστατευτισμοῦ, ὅταν σήμερα καμμία οἰκονομία δὲν εἶναι αὐτάρκης στὴν περίοδο τῆς παγκοσμιοποιήσεως∙ ἄλλωστε, ἡ ἀμερικανικὴ χωλαίνει ἀρκετά, στὸν ψηφιακὸ κλάδο καὶ στὸν παραγωγικὸ ἐκσυγχρονισμό της.