Ὁ φόβος ἐμφανίσεως διεθνοῦς οἰκονομικῆς κρίσεως εἶναι δεδομένες στὶς κυβερνήσεις καὶ στὶς νομισματικὲς ἀρχές∙ ἡ ἀπότομη ἀνατίμηση τῶν ὑδρογονανθράκων, μὲ τὸ φυσικὸ ἀέριο πρῶτο, ἔχουν πολλὲς αἰτίες. Πρώτη, ἡ ταχεῖα ἀνάκαμψη τῆς κινεζικῆς οἰκονομίας, μὲ 8,1% πέρυσι, μὲ πολλὲς χῶρες ἀκολουθεῖν, ὅπως ἡ Ἑλλὰς μὲ ἴδιο ρυθμό∙ δεύτερη, ἡ ἀπανθρακοποίηση τῆς ἐνεργείας καὶ τρίτη τὸν πόλεμο γιὰ τὸν δεύτερο ρωσικὸ ἀγωγὸ φυσικοῦ ἀερίου πρὸς τὴν Γερμανία. Οἱ μεταφορὲς πετρελαίου καὶ ὑγροποιημένου ἀερίου ἔχουν μεγάλη αὔξηση, μὲ τοὺς ἐφοπλιστὲς νὰ κερδίζουν ἄφθονα, καὶ τοὺς Ἕλληνες στὴν κορυφή∙ ἡ ἀντοχὴ τῶν διαφόρων οἰκονομιῶν στὶς νέες συνθῆκες ἐξαρτᾶται ἀπ’ τὸν ἐκσυγχρονισμὸ τοῦ παραγωγικοῦ δυναμικοῦ τους, καὶ κυρίως τὴν ψηφιοποίησή τους. Ὅσες ὑστεροῦν, ὅπως ἡ ἀμερικανική, ἀντιμετωπίζουν τὰ περισσότερα προβλήματα∙ ἄλλωστε, καὶ τὸ πρόγραμμα γιὰ τὰ μεγάλα δημόσια ἔργα δὲν ἔχει ψηφισθεῖ ἀπ’ τὸ Κογκρέσσο, μὲ τὸν ἀνταγωνισμό της ὑστερεῖν σημαντικὰ…