Οἱ οἰκονομικὲς ἐπιπτώσεις στὴν παγκόσμια οἰκονομία, καὶ περισσότερο στὴν δυτική, ἀπ’ τὴν οὐκρανικὴ κρίση, ἐξετάζεται ἐπισταμένως ἀπ’ ὅλες τὶς κυβερνήσεις καὶ ἰδιαιτέρως τὶς εὐρωπαϊκές∙ ἡ κρίση ἄρχισε, μὲ τὴν ἀμερικανικὴ ψυχροπολεμικὴ προπαγάνδα, ἐγκλωβισμοῦ τῶν Εὐρωπαίων στὴν ἀτλαντικὴ ἀσπίδα, γιὰ τὴν προστασία τους ἀπ’ τὴν ρωσικὴ ἀπειλή, ὅπως καὶ στὴν πώληση ἀμερικανικοῦ ὑγροποιημένου φυσικοῦ ἀερίου, ἀντὶ τοῦ ρωσικοῦ, καὶ μὲ τὴν ματαίωση τῆς λειτουργίας τοῦ Nordstream2. Ὁ χρόνος εἶχε θεωρηθεῖ κατάλληλος, ἐπειδὴ γινόταν μεταβίβαση τῆς ἐξουσίας στὴν Γερμανία καὶ ὁ Ὄλαφ Σόλτζ, πίστευαν στὴν Οὐάσιγκτον, δὲν θὰ ἦταν τόσο Εὐρωπαϊστής, ὅσο ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ, ἐνῶ ἤλπιζαν πολλὰ καὶ στὴν πράσινη Ἀναλένα Μπαίρμποκ∙ διεψεύσθησαν οἰκτρῶς, μὲ τὴν ἐκτίναξη τῶν τιμῶν τοῦ φυσικοῦ ἀερίου καὶ τοῦ πετρελαίου ἔχειν ἄμεσες ἐπιπτώσεις στὴν παγκόσμια οἰκονομία, ἐνῶ διαπιστώνεται, ὅτι τὸ ἀμερικανικὸ ἀέριο, ἔχει τελικὰ πολλαπλάσια τιμὴ ἀπ’ τὸ ρωσικό, ἀλλὰ δὲν ἐπαρκεῖ ἐπίσης…