Οἱ περιπέτειες τῆς ἐπιδρομῆς τοῦ πρωτοφανοῦς χιονιᾶ στὴν Ἀττικὴ -τοῦ χειρότερου ἀπ’ τὸ 1930, κατὰ τοὺς μετεωρολόγους- εἶναι ἀπερίγραπτες καὶ ἡ ταλαιπωρία τῶν κατοίκων, ὅσων βρέθηκαν στὸ δρόμο, δραματική∙ ὁπωσδήποτε ἡ εἰσαγγελικὴ ἔρευνα θὰ καταλογίσει τὶς εὐθύνες, ἀλλὰ καὶ ἡ πολιτεία ὄφειλε ἔχειν στενώτερη καὶ διαρκῆ ἐπίβλεψη ἐπὶ τῆς «Ἀττικῆς Ὁδοῦ», κατὰ τὰς ἐντολάς της κι ὄχι νὰ τὰ ἀφήσει ἐν λευκῷ στοὺς ἰδιῶτες, οἱ ὁποῖοι κάθε ἄλλο παρὰ ἐνδιαφέρονταν, γιὰ τὸν κόσμο ποὺ δοκιμαζόταν στὴν μετακίνησή του, κι ἀφοῦ εἶχε πληρώσει κανονικὰ τὰ διόδια∙ στὶς ὑπόλοιπες περιπτώσεις ἦταν σχετικὰ ἱκανοποιητικὴ ἡ ἀνταπόκριση τῆς κρατικῆς μηχανῆς, καθὼς οἱ δρόμοι ἀμέσως σχεδὸν ξανάκλειναν, μετὰ τὸ ἄνοιγμά τους.