Οἱ ἐπικρίσεις τῆς ἀντιπολιτεύσεως πρὸς τὴν κυβέρνηση εἶναι ἀναμενόμενες, ἂν καὶ κάπως ὑποτονικές, σὲ σύγκριση μὲ τὴν ἔκταση τοῦ φαινομένου, κυρίως στὴν «Ἀττικὴ Ὁδό»∙ ἴσως αὐτὸ νὰ ὀφείλεται στὴν ἀναγνώριση δύο παραγόντων, τοῦ πρωτοφανοῦς χιονιᾶ, ἀκόμη καὶ γιὰ τὶς βόρειες χῶρες, καὶ τὴν ἀνταπόκριση τῆς κρατικῆς μηχανῆς, ὅπου ἦταν δική της ἀποκλειστικὰ ἁρμοδιότης. Ἡ ἐπίρριψη τῶν εὐθυνῶν προσωπικὰ στὸν πρωθυπουργὸ εἶναι σύνηθες φαινόμενο στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ ἡ κατάχρησή του σὲ δευτερεύοντα θέματα, τὸ ἀποδυναμώνει στὰ χειρότερα∙ ὁπωσδήποτε εἶναι εὐθύνη τοῦ πρωθυπουργοῦ, ἔστω κι ἂν εἶναι νομοθετημένη ἡ αὐτενέργεια τῆς ἑταιρείας στὴν ἀττικὴ ὁδό. Φυσικὸ εἶναι, ἡ ἀναδιαπραγμάτευση τῶν ὅρων παραχωρήσεως, πέραν τοῦ καταλογισμοῦ τῶν εὐθυνῶν, ποινικῶν καὶ ἀστικῶν.