Τὸ Οὐκρανικὸ προκάλεσε, αὐθορμήτως κι ὄχι ἐσκεμμένως, τὸν σαφῆ διαχωρισμὸ τοῦ εὐρωπαϊκοῦ καὶ νατοϊκοῦ δρόμου ἀντιμετωπίσεως τῶν διεθνῶν προβλημάτων, ἐπιφανειακῶς, ἐπειδὴ ὑπογείως ὑποκρυπτόταν ἡ ἀγγλοσαξωνικὴ ἐπιδίωξη ὑποταγῆς τῆς Εὐρώπης στὴν μεταπολεμικὴ ψυχροπολεμικὴ διαίρεση∙ οἱ προχθεσινὲς ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῶν Ὑπουργῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως ὁριοθέτησε τὸν διαχωρισμό. Σὲ θέματα ἀτλαντικῆς ἀμύνης, ἔστω καὶ ἀκουσίως, ὅλοι ἀκολουθοῦν τὴν συμμαχία κι ἀποστέλλουν στρατεύματα καὶ πλοῖα στὴν Βαλτικὴ καὶ στὴν Μαύρη Θάλασσα, ὅπως καὶ γίνεται∙ στὴν ἐπίλυση τοῦ προβλήματος οἱ Εὐρωπαῖοι ἐπιμένουν στὸν διάλογο καὶ ἐφαρμόζουν στὴν πράξη τὴν τακτική τους, μὲ τὶς προτάσεις τους πρὸς τὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ τοῦ Ὄλαφ Σὸλτζ ἀργότερα, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν πρωτοβουλία τῆς Νορμανδίας. Οἱ Ἀγγλοσάξωνες ἀδυνατοῦν παρεμποδίσαι τὸν διάλογο, ἐνῶ, μετὰ τὸ Brexit, ἀπώλεσαν καὶ τὴν δυνατότητα ἀρνήσεώς του, ἐὰν εἶχε παραμείνει ἡ Βρεταννία στὴν Ἕνωση. Στερνή μου σκέψη!