Ἡ πανθομολογούμενη ἐπικράτηση τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, στὴν συζήτηση στὴν Βουλή, γιὰ τὴν πρόταση δυσπιστίας, ἐπέβαλε τὴν ἐπανεκτίμηση τῶν κριτηρίων ὑποβολῆς της, ἀλλὰ καὶ μελλοντικῆς πορείας τοῦ ΣΥΡΙΖΑ∙ ἡ συζήτηση ἀποκάλυψε, ὅτι τὸ σκεπτικό της ἦταν, πὼς ἡ τραυματισμένη ἀπ’ τὴν κακοκαιρία κυβέρνηση, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἀντιδράσει, ἐπειδὴ θὰ ἐμφανιζόταν ὡς ἀπολογούμενη. Τὰ πράγματα ὅμως ἄλλαξαν, καθὼς ὁ Ναπολεοντίσκος, ὄχι μόνο δὲν παρουσίασε νέα πρόταση, ἀλλὰ καὶ ἐπιχείρησε τὴν συγκάλυψη τῶν στενῶν του φίλων μεγαλοεργολάβων, ἐνῶ τὴν χαριστικὴ βολὴ τοῦ τὴν ἔδωσε ὁ χαμαιρπὴς Κρητικός, μὲ τὸν ὑβριστικὸ λόγο του∙ στοὺς διαδρόμους τῆς Βουλῆς πολλοὶ πιστεύουν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἀρκετοὶ Συριζαῖοι, ὅτι δὲν ἦταν καὶ τόσο τυχαία ἡ παρεκτροπή του, παρὰ προσυνεννοημένη, μὲ τὸν πρόεδρό του, γιὰ τὸν ἐκχυδαϊσμὸ τῆς πολιτικῆς μας ζωῆς, μὲ τὴν σύμπραξη τοῦ κρατικοδίαιτου κεφαλαίου καὶ τῶν ὑπερατλανικῶν ἐξαρτήσεὠν του. Ὁλοφάνερα, λένε…