Στὶς δραματικὲς ἐπιπτώσεις τῆς Οὐκρανίας στὰ τοῦ ρόλου τῆς Εὐρώπης στὰ ἐσωτερικά της, στὴν πολιτική μας ζωή, ἕνα εἶναι δεδομένο, ἡ πλήρης σιωπὴ τῆς ἀντιπολιτεύσεως στὶς γαλλογερμανικὲς πρωτοβουλίες, καὶ οἱ ἀντιρωσικὲς μόνο ἐπιδόσεις της∙ ἀναφορὰ στὴν παρέμβασή τους γίνεται μόνο ἀπ’ τὴν κυβέρνηση, ἐνῶ ὁ Ναπολέοντίσκος τηρεῖ σιγὴν ἰχθύος, ἀποδεικνύοντας ἔτσι τὶς ἀτλαντικὲς ἐξαρτήσεις του. Στὸν ἴδιο τόνο κινεῖται καὶ ὁλόκληρη σχεδὸν ἡ διαπλοκή, ἀποδεικνύοντας τὶς ἀμερικανικὲς δοελεῖες της∙ οἱ κινήσεις τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος δείχνουν, ὅτι φέρουν ἀποτελέσματα, καθὼς ἐξασφάλισε ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ἀπ’ τὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν ἐγγυήσεις γιὰ διπλωματικὴ λύση τοῦ Οὐκρανικοῦ. Ὁπωσδήποτε, δὲν εἶναι εὔκολο, πρώτη φορὰ μεταπολεμικὰ οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχειν λόγο στὰ τῆς Εὐρώπης!