Ἡ συμπλήρωση τριακονταετίας ἀπ’ τὴν θέσπιση τοῦ εὐρώ, μὲ τὸ Εὐρωπαϊκὸ Συμβούλιο τοῦ Μάαστριχ, καταγράφει τὴν διαδρομὴ τοῦ ἑνιαίου νομίσματος∙ ἡ καθιέρωσή του ἦταν δοκιμαστική, διερεύνοντας τὶς δυνατότητες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως τῶν Δώδεκα γιὰ ἐναρμόνιση τῆς νομισματικῆς καὶ οἰκονομικῆς τους πολιτικῆς. Ἕξι χρόνια μετά, τὸ 1998, καθιερώνεται ἐπισήμως ἡ λογιστικὴ μορφὴ τοῦ εὐρώ, καὶ τέσσερα χρόνια μετὰ ἡ πρακτικὴ ἐφαρμογή του, μὲ τὰ δέκα πρῶτα νομίσματα∙ ἡ ἀντιμετώπισή του ἦταν ἀνάμικτη, οἱ ἀτλαντικοὶ κύκλοι καὶ οἱ ἀγγλοσαξωνικοὶ σχολιαστές τους, καθηγητὲς καὶ μή, προέβλεπαν τὴν σύντομη ἀπαξίωσή του καὶ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν εὐρωπαϊκῶν κρατῶν στὰ ἐθνικά τους νομίσματα, καθώς, ὅπως ἔλεγαν, ὅλοι ὑπετάχθησαν στὸ γερμανικὸ μάρκο. Τελικά, διεψεύσθησαν οἰκτρῶς, ἀλλὰ ἐπανέλαβαν τὴν προπαγάνδα τους, μὲ τὴν ἐπιβολὴ τῶν μνημονίων στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν πρόβλεψη, γιὰ Grexit, κάθε βδομάδα, καὶ διάλυση τῆς Εὐρωζώνης∙ διεψεύσθηαν καὶ πάλι, ἐνῶ τὸ εὐρὼ ἀναδεικνύεται ὡς κύριο διεθνὲς ἀποθεματικὸ καὶ συναλλαγῶν νόμισμα ἀπὸ πολλούς.