Ἡ μερική, ἀλλὰ σαφής, ἀποχώρηση τῶν ρωσικῶν δυνάμεων ἀπ’ τὰ οὐκρανικὰ σύνορα -ἔστω κι ὡς φυσικὴ ἐξέλιξη, μετὰ τὸ πέρας τῶν ἀσκήσεων, ὅπως ἔγινε καὶ πέρυσι, ἀναφέρει Ρῶσος στρατηγός, καὶ μὲ περισσότερο στρατό-, ἀνοίγει τὸν δρόμο, γιὰ εἰρηνικὴ ἐπίλυση τοῦ προβλήματος∙ ὁ Ὄλαφ Σὸλτζ πιστώνεται τὴν ἐπιτυχία, καθὼς ἡ ἀνακοίνωση ἔγινε, ἐνῶ αὐτὸς συνομιλοῦσε μὲ τὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν. Ἡ ἀντίδραση τῶν Ἀγγλοσαξώνων ἦταν ἀναμενόμενη, «δὲν εἶναι ἐπαρκής», «χρειάζονται καὶ ἄλλες ἀποδείξεις», λένε∙ τὸ γεγονὸς εἶναι ἕνα, ἡ Δύση ἐμφανίζεται διχασμένη, γιὰ πρώτη φορὰ σὲ μεῖζον θέμα τῆς γηραιᾶς ἠπείρου μεταπολεμικά. Ἡ Εὐρώπη, μὲ ὁδηγὸ τὸν γαλλογερμανικὸ ἄξονα ἔχει ἐποικοδομητικὸ διάλογο μὲ τὴν Ρωσία καὶ τὴν Κίνα, κι ἀπέναντί της βρίσκονται οἱ Ἀγγλοσάξωνες, μὲ ἁπτὲς πλέον τὶς ἀποδείξεις τῆς μεθοδεύσεως τῆς ψυχροπολεμικῆς προπαγάνδας. Ἀδυνατοῦν νὰ παραδεχθοῦν τὰ λάθη τους, ἐπειδὴ γνωρίζουν ὅτι ἐκπίπτουν ἤδη σὲ δυνάμεις δευτέρας κατηγορίας.