Ἡ διαστρέβλωση κι ἡ ὑπονόμευση μαζὶ τῆς γνησίας ἑλληνικῆς γλώσσης συνεχίζεται κανονικὰ ἀπ’ τὴν «Καθημερινή»∙ ὁ ἐθνικὸς φιλόσοφος ἀντιμάχεται μὲ τὸν προεξάρχοντα τῆς στρατευμένης κουλτούρας, ὅπως τὸν παρακολουθοῦμε στὶς πολιτιστικόλογες ἐκδηλώσεις. Ἀντικείμενο τῆς τελευταίας διαμάχης εἶναι ἡ καθιέρωση τοῦ μονοτονικοῦ, εἰς βάρος τοῦ πολυτονικοῦ. Ἔχουν ἐνδιαφέρον δύο πράγματα, ἀμφότεροι ἀντιλαμβάνονται, μὲ ἀναφορές τους σὲ φιλολόγους καὶ ἄλλους, ὅτι τὸ πρόβλημα πολυτονικοῦ ἢ μονοτονικοῦ εἶναι θέμα γραφῆς, ὄχι ὁμιλίας, ἀγνοώντας ἢ διαστρεβλώνοντας, ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ γραμματεία. Ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς ἦταν στὴν πρώτη καὶ ἀκμαιότερη φάση του, προφορικὸς πολιτισμός, καὶ μόνο ἀπ’ τὸν τέταρτο αἰῶνα καὶ μετὰ διείσδυσε σταδιακά, ὁ γραπτὸς πολιτισμός∙ ἡ γραφή, ὅταν γινόταν, ἦταν μεγαλογράμματη καὶ συνεχής, συνήθως βουστροφηδόν, ὅπως πηγαίνει ὁ βοῦς στὸ ὄργωμα, ἐκ δεξιῶν πρὸς ἀριστερὰ καὶ πάλιν δεξιά∙ ἀλλὰ οἱ τόνοι καὶ τὰ πνεύματα ὑπῆρχαν καὶ ἐδιδάσκοντο, «μουσικὴ δὲ ὀξεῖς ἅμα καὶ βαρεῖς μακροὺς καὶ βραχεῖς φθόγγους μείξασα ἐν διαφόραις φωναῖς μίαν ἀπετέλεσεν ἁρμονίαν», διδάσκει ὁ Ἡράκλειτος κι ὁ Ἀριστοτέλης, «παρὰ τοῖς μετρικοῖς προσήκει θεωρεῖν», μετρικοί, λέγονταν οἱ δημοδιδάσκαλοι, ἐπειδὴ ἐδίδασκον, μέτρον καὶ προσῳδίαν. Τὸ νὰ μὴν τὰ γνωρίζουν αὐτά, ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς καὶ ὁ Παντελῆς Μπουκάλας, τὸ θεωροῦμε ἀδύνατο, ἀντιθέτως, τὸ νὰ ὑπηρετοῦν τὸν ἀφελληνισμὸ εἶναι εὔλογο συμπέρασμα∙ ἐνισχύεται ἡ ἑρμηνεία αὐτὴ κι ἀπ’ τὴν ἄποψη, ὅτι ὁ Ἀριστοφάνης ὁ Βυζάντιος ἀνακάλυψε τὸ πολυτονικό, πλήρης διαστρέβλωση τῆς γραμματείας μας κι ὅτι καθιερώθηκε στὴν ἑλληνιστικὴ ἑποχή, ἄλλη ἐσκεμμένη ὑπονόμευση…

Μὲ τὴν μικρογράμματη γραφὴ ἐγράφοντο στὸ κείμενο, τὸ ἀναφέρει ὁ Μπουκάλας, ἔστω παρεμπιπτόντως∙ ἐδιδάσκοντο ὅμως στὸν Μεσαίωνα κι ἀπετέλεσαν τὸν ἀκρογωνιαῖο λίθο τῆς ὀρθοδόξου ὑμνῳδίας καὶ τῶν δημοτικῶν τραγουδιῶν, ἐνῶ συνεχίσθηκε ἡ διδασκαλία τους στὴν τουρκοκρατία καὶ στὸ Κρυφὸ Σχολεῖο. Ὁ δεύτερος σκοπὸς τοῦ ἀφελληνισμοῦ εἶναι ἡ ἰσοπέδωση τῆς ἑλληνικῆς, μὲ συμμαχητή τους τὸν ἐθνικὸ γλωσσολόγο∙ ἡ γλῶσσα μας, ἀπ’ τὸν Ὅμηρο πρῶτο, διεκρίνετο στὴν ἁρμονικὴ τῶν ἐλευθέρων καὶ στὴν ἀνάρμοστο, χωρὶς ταξικὴ διάκριση, ἀλλὰ κατὰ τὸ ἦθος καὶ τὴν πρακτικὴ ἑκάστου, ἀνεξαρτήτως τῆς κοινωνικῆς του θέσεως, δουλικῆς νοοτροπίας, «καὶ μετὰ Δάμωνος βουλευσόμεθα, τίνες τε ἀνελευθερίας καὶ ὕβρεως ἢ μανίας καὶ ἄλλης κακίας πρέπουσαι βάσεις καὶ τίνας τοῖς ἐναντίοις λειπτέον ῥυθμούς», γράφει ὁ Πλάτων. Δηλαδή, ἐξιδακινεύουν τὴν κοινοβαρβαρικὴ ὡς ἑλληνική, μὲ σκοπὸ τὴν ἔκπτωσή μας σὲ δουλικὴ καὶ βάρβαρη νοοτροπία, κατὰ τὸν Ἀριστοφάνη, «ἄνθρωπος ἀμαθὴς οὐτοσὶ καὶ βάρβαρος», ἀποκαλῶν ὁ Σωκράτης τὸν Στρεψιάδη. Ὁ ἐλεύθερος ἄνθρωπος διακρίνεται ἀπ’ τὴν ἁρμονία τοῦ λόγου του, μὲ νεώτερη ἀναφορά του τὴν δημοτικὴ ποίηση, μὲ τὸν Διονύσιο Σολωμὸ ἀναφέρειν γι’ αὐτήν, στὴν ἐπιστολή του πρὸς τὸν Γεώργιο Τερτσέτη, «ὅσοι μεταχειρίζονται τὴν κλέφτικη γλῶσσα νὰ παίρνουν τὴν οὐσία της κι ὄχι τὴν μορφήν, μ’ ἐννοεῖς;» Ὁ ἐθνικὸς ποιητής, γράφει γιὰ κατάργηση τῶν σημείων στίξεως, ἀλλὰ ἐπιμένει, ὅτι, ὅπως ὑποστηρίζει ὁ Ἀλκιβιάδης, «τὸ ἑλληνίζειν παρὰ τῶν πολλῶν», διδάσκεται∙ οἱ τωρινοὶ σοφοὶ ξέχασαν τοὺς πολλούς, χωριὰ καὶ συνοικίες μας, ὅπου χρησιμοποιεῖται κανονικὰ στὴν ὁμιλία τους τὸ πολυτονικό, ἐκφράζοντας ἁρμονικά, τὰ συναισθήματά τους, τὸν πόνο τους, τραγουδώντας τὴν χαρά τους, ὅπως τὸ γνωρίζουν κι ὅσοι τὴν μετροῦν μὲ τὰ ἠλεκτρονικὰ συστήματα. Ἔτσι, οἱ ἀριστεροὶ τῆς κομματικῆς νομενκλατούρας εἶναι ὑπὲρ τῶν ὀλίγων τοῦ Κολωνακίου καὶ τῶν βορείων προαστείων, ἐνῶ ὁ πολὺς λαὸς γνωρίζει, «…ξέρω ὅμως ἕνα κι ἕνα κάνουν δύο κι ὅτι τὰ φωνήεντα εἶναι ἑπτά». Τὸ ξέρει ὁ Μουσουζέλης, ὅπως κι οἱ ἀοιδοὶ τῆς δημοτικῆς, ἐκκλησιαστικῆς καὶ λαϊκῆς μουσικῆς. Αὐτοὶ διέσωσαν τὴν μουσική μας ἁρμονία καὶ τὸ πνεῦμα τῆς ἐλευθερίας. Ὁ χειρότερος γλωσσικὸς διχασμὸς τῆς ἱστορίας μας δὲν διεισδύει στὸν ἁπλὸ κόσμο τῶν συνοικιῶν καὶ τῶν χωριῶν∙ ἀποβάλλεται, ὅπως ἀποβάλλεται καὶ ἡ συστηματικὴ ἀφελληνιστικὴ προπαγάνδα τῆς δουλικότατης στὶς ἀτλαντικὲς ἐπιταγὲς καταιγιστικῆς διαπλοκῆς. Τὸ ἀκοῦμε καθημερινὰ στὰ καφενεῖα καὶ στὶς ταβέρνες, «τὸν καφέ μου», φωνάζει ὁ πελάτης, «ἀμέσως», ἀπαντάει ὁ καφετζῆς. Ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία ἔρχεται ἐπικουρικῶς στὴν ἑλληνική…