Ἡ ὑποχώρηση τῶν Ἀμερικανῶν στὸ Οὐκρανικὸ δὲν ἦταν καθόλου εὔκολη, ὅταν μάλιστα ἔγινε, μετὰ ἀπὸ μεσολάβηση τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρόν, δηλαδὴ τῶν Εὐρωπαίων, ποὺ ἦταν ὁ πρῶτος στόχος τῆς προκλήσεώς του∙ τὸ πρόβλημα ἐκτεινόταν σὲ δύο σκέλη, στὴν πολιτικὴ ἐπιστροφὴ τῆς Εὐρώπης, στὸν μεταπολεμικὸ ἀσφυκτικὸ ἐναγκαλισμό της ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον καὶ στὶς πωλήσεις ἀμερικανικοῦ φυσικοῦ ἀερίου, ἔστω καὶ κατὰ πολὺ ἀκριβώτερου, ἀντὶ τοῦ ρωσικοῦ. Ἀλλά, τὸ σχέδιο ἀπέτυχε γιὰ δύο λόγους∙ ἡ Μόσχα δὲν ἔπεσε στὴν παγίδα καὶ δὲν εἰσέβαλε στὴν Οὐκρανία, ἐνῶ καὶ ὁ οὐκρανικὸς στρατὸς ἀπεδείχθη ἀδύναμος καὶ ἀνοργάνωτος, στὴν μεθόδευση προκλήσεων στὸ Ντόνμπας, κατὰ τῶν Κοζάκων Αὐτονομιστῶν. Ἔτσι ἦρθε, ὡς ἀπὸ μηχανῆς θεὸς ἡ νέα γαλλικὴ πρωτοβουλία, ἐπειδὴ ὁ Τζὸ Μπαϊντεν, ἦταν τόσο βέβαιος γιὰ τὴν ἐπιτυχία τοῦ σχεδίου του, ποὺ εἶχε ὁρίσει τὴν εἰσβολὴ γιὰ σήμερα. Δεύτερη διάψευση σὲ μία ἑβδομάδα γινόταν οἰκτρὰ ταπείνωση!