Ἡ ἐκτόνωση τοῦ Οὐκρανικοῦ στὴν Εὐρώπη ἔχει εὐθεῖες καὶ βαθύτατες ἐπιπτώσεις στὴν διεθνὴ σκηνή, πολιτικὲς καὶ οἰκονομικές∙ ἡ Δύση, ἐκπροσωπούμενη ἀπ’ τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, ὑφίσταται τὶς δυσμενεῖς συνέπειες τῶν μεθοδεύσεών τους, ὄχι μόνο ἀπέναντι στοὺς Εὐρωπαίους, γιὰ τὴν ματαίωση τῆς αὐτονόμου διεθνοῦς παρουσίας τους, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀπομονώσεως ἀπὸ αὐτοὺς τῆς Ρωσίας, μὲ ἐλπίδες ἀποκοπῆς της κι ἀπ’ τὴν φιλία της μὲ τὴν Κίνα. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ἀκριβῶς ἀντίθετο τοῦ ἐπιδιωχθέντος σκοποῦ∙ ἡ Εὐρώπη ἀναδεικνύεται αὐτόνομος διεθνὴς παράγων καὶ τὸ Πεκῖνο, ὄχι μόνο ἐπιβεβαιώνει τὴν συμμαχία του μὲ τὴν Μόσχα καὶ τὴν ἀνυπόκριτη στήριξή της στὸ θέμα, ἀλλὰ καὶ τὴν καταδίκη τῆς Οὐάσιγκτον. Παρὰ τὴν ἐξαγγελθεῖσα συνάντηση, Βλαδίμηρου Ποῦτιν καὶ Τζὸ Μπάιντεν, οἱ Ἀμερικανοὶ ὑφίσταται, κατὰ τοὺς διπλωματικοὺς κύκλους, τὴν δεύτερη πανωλεθρία τους, μετὰ τὴν φυγή τους ἀπ’ τὴν Καμπούλ, προτροπάδην καὶ χωρὶς νὰ τοὺς κυνηγᾶνε.