Ἡ εὐνοϊκὴ ὑποδοχὴ τῶν Οὐκρανῶν προσφύγων, ἀπ’ τὶς συνοριακὲς εὐρωπαϊκὲς χῶρες, ἐπιδρᾶ ὡς κίνητρο σὲ ὅσους ἔχουν ἀπομείνει, γιὰ τὴν συμμετοχή τους στὸ ρεῦμα τους∙ κατανοητὸ σὲ μεγάλο βαθμό, ἐπειδὴ ἔτσι ἡ Εὐρώπη δείχνει τὴν ἀνθρωπιστικὴ ἀλληλεγγύη τους πρὸς τοὺς κατατρεγμένους ἀνθρώπους. Ἔτσι γίνεται κι ἔτσι πρέπει νὰ γίνεται, θύματα πολέμου εἶναι∙ γεννᾶται ὅμως τὸ ἐρώτημα, γιὰ τὴν Οὐκρανία, τὸ ποιά θὰ εἶναι ἡ σύνθεση τοῦ λαοῦ της τὴν ἑπομένη, ὅταν ὁ πόλεμος τελειώσει κι ὅπως τελειώσει∙ ὅσοι φεύγουν εἶναι στὸ μεγαλύτερο βαθμὸ Καθολικοὶ ἢ Οὐνίτες, ποὺ ἀποτελοῦσαν τὴν κύρια δύναμη τοῦ καθεστῶτος τῆς χώρας μετὰ τὸ 2014. Οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν δείχνουν μεγάλη διάθεση γιὰ φυγή, ἐνῶ σὲ πολλὲς περιπτώσεις ἐδέχθησαν τὴν εἰσβολὴ τῶν ρωσικῶν στρατευμάτων ὡς διέξοδο στὴν καθημερινότητά τους∙ ὁ σημερινὸς πρόεδρος ἦταν ἀνεκτικὸς ἀπέναντί τους, ἀλλὰ ὁ προηγούμενος εἶχε λάβει πολλὰ μέτρα ἐναντίον τους.