Ἡ διεθνὴς οἰκονομία συνηθίζει πλέον στὶς κυρώσεις καὶ βρίσκει ἐναλλακτικοὺς δρόμους, γιὰ τὴν παράκαμψή τους∙ εἶναι ἀδιαμφισβήτητο, ὅτι ἀποτελοῦν σοβαρὸ πλῆγμα γιὰ τὴν ρωσικὴ οἰκονομία, ἀλλὰ παρεμβαίνουν καὶ ἄλλοι παράγοντες. Ὁ ρωσικὸς λαὸς δὲν δείχνει δυσφορεῖν γιὰ αὐτές, οὔτε καὶ διαφωνεῖν, μὲ τὴν πολιτικὴ τοῦ προέδρου του, ἐπειδὴ ἐκφράζει τοὺς ἐθνικοὺς καὶ θρησκευτικοὺς πόθους του∙ οἱ διαδηλώσεις ἐναντίον της ἦταν ἐλάχιστες καὶ χωρὶς οὐσιαστικὴ συμμετοχὴ καὶ ἰδιαίτερο παλμό∙ ἀντιθέτως πιστεύει τὴν κυβερνητικὴ ἐκδοχὴ τῆς ὑστερίας τῆς Δύσεως κατὰ τῆς Ρωσίας, ὅπως ὅτι ἀγνοεῖ τὶς ναζιστικὲς ὀργανώσεις στὴν Οὐκρανία καὶ τὶς κοινὲς ἱστορικὲς ρίζες τῶν δύο λαῶν, μὲ τὴν γνωστὴ σύμπραξη τῶν Καθολικῶν καὶ Οὐνιτῶν μὲ τοὺς Γερμανούς. Στὴν οἰκονομία, οἱ ἐξαρτήσεις τῆς χώρας ἀπ’ τὴν Δύση ἔχουν μειωθεῖ σημαντικά, καθὼς ἔχει αὐξήσει τὶς ἀνταλλαγές της μὲ τὴν Κίνα. Οἱ Ρῶσοι ποτὲ δὲν ἐνέδωσαν σὲ οἰκονομικὲς πιέσεις.