Τὸ τέλος τοῦ πολέμου καὶ ἡ μεταπολεμικὴ ἀποκατάσταση τῆς ὅποιας νέας διεθνοῦς ἰσορροπίας ἀποτελεῖ τὸ κριτήριο, τῆς εὐρωπαϊκῆς πρωτοβουλίας τοῦ Γαλλογερμανικοῦ ἄξονος, γιὰ ἑνιαία ἐξωτερικὴ καὶ ἀμυντικὴ πολιτική∙ ἡ συνέχιση τῶν συγκρούσεων δὲν εὐνοεῖ νέες δημόσιες διακηρύξεις, ἐπειδὴ ἡ κοινὴ γνώμη βομβαρδίζεται ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ καὶ τὴν διαστρέβλωση πολλῶν πτυχῶν του. Ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος, ὅπως καὶ ὅλοι ὅσους ἐπιχείρησαν οἱ Ἀμερικανοὶ τὶς τελευταῖες δεκαετίες, εἶναι περισσότερο εἰκονικός, ἀφοῦ μετράει κυρίως ὅσα μεταδίδει ἡ διαπλοκὴ καὶ ὀλιγώτερον ἢ καθόλου, ὅσα γίνονται στὰ μέτωπά του∙ ἔτσι κατακλύζεται ἡ κοινὴ γνώμη καὶ ἐπηρεάζει τὶς πολιτικὲς ἐξελίξεις. Ὁπότε, ἀναβάλλεται καὶ ἡ πρακτικὴ ἐφαρμογὴ τῆς πολιτικῆς ἑνοποιήσεως, ἀφοῦ ἀξιωματικῶς ἐμπεριέχει, τὴν διαφοροποίηση Εὐρώπης καὶ Ἀμερικῆς, ἀλλὰ καὶ τὴν περιθωριοποίηση τοῦ ΝΑΤΟ∙ Παρίσι καὶ Βερολίνο ἔχουν δείξει, ὅτι εἶναι ἀποφασισμένα καὶ ὅτι διαθέτουν τὴν στήριξη τῆς δυναμικῆς πλειοψηφίας τῶν ἑταίρων τους…