Ἡ καταδίκη τῆς ρωσικῆς εἰσβολῆς στὴν Οὐκρανία καὶ ἡ ἀλληλεγγύη μὲ τὴν Εὐρώπη στὸ θέμα εἶναι αὐτονόητα, γιὰ τὴν ἑλληνικὴ ἐξωτερικὴ πολιτική, καθὼς ὁ γείτονάς μας μᾶς ἀπειλεῖ μὲ παρόμοια εἰσβολή, πέραν τοῦ ὅτι δὲν σέβεται κανέναν διεθνῆ κανόνα∙ ἀλλὰ καὶ ὅσα ἐπιφύλαξε γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ἡ Μαρία Ζαχάροβα ἦταν καὶ ὑπερβολικὰ καὶ ἀνιστόρητα, δὲν ἔκανε κάτι περισσότερο ὁ ἑλληνικὸς τύπος, ἀπὸ ὅσα καὶ ὁ διεθνής. Εἶναι γεγονός, ὅτι ἡ ἀμερικανικὴ μεθόδευση στὴν χώρα, μὲ τὴν σύμπραξη ἢ καὶ τὴν ἀνοχὴ τῆς Εὐρώπης, ἦταν προκλητικὴ καὶ βέβαιο, ὅτι θὰ ὁδηγοῦσε στὴν μετωπικὴ ἀναμέτρηση, μὲ τὴν σημερινὴ ἢ ἄλλη μορφή, ἀφοῦ ὑπάρχουν τὰ προηγούμενα, ὅπως τῆς Σερβίας…