Ἡ ἀπόλυτη ταύτισή μας μὲ τὴν Εὐρώπη, στὴν καταδίκη τῆς ρωσικῆς εἰσβολῆς στὴν Οὐκρανία καὶ στὴν ἀποδοχὴ τῆς ἑνιαίας εὐρωπαϊκῆς ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς, εἶναι αὐτονόητη ἀπὸ ὅλους μας∙ ἄλλωστε, ἀπὸ διετίας ἔχουμε ὑπογράψει τὴν ἀμυντικὴ συμφωνία συμμαχίας μὲ τὴν Γαλλία, ὡς προοίμιο τῆς εὐρωπαϊκῆς ἀμυντικῆς πολιτικῆς, μὲ τὴν ἐλπίδα ἀκολουθῆσαι οἱ ἄλλοι ἑταῖροι. Ἡ πρωτοβουλία τῆς Γερμανίας, γιὰ αὔξηση τῶν ἀμυντικῶν της δαπανῶν, ἦρθε στὴν κατάλληλη στιγμή, ὡς ἀπάντηση στὴν πρόκληση τῆς Μόσχας καὶ ὡς διαφοροποίηση ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ πολιτικὴ ἐξαρτήσεως ἀπ’ τὴν νατοϊκὴ ἐπικάλυψη∙ ἴσως χρειαζόταν ἡ πρόκληση, γιὰ τὴν ἀφύπνιση τῶν Εὐρωπαίων ἀπ’ τὴν ἀμεριμνησία τους, ὅτι τοὺς ἀρκοῦσε ἡ μεταπολεμικὴ εὐημερία τους.