Ὁ «Φίλιππος» σαρώνει τὴν Ἑλλάδα, μὲ βροχές, καταιγίδες, χιόνια στὰ βουνά, μέχρι τὰ χαμηλότερα∙ τὰ προληπτικὰ μέτρα ἦταν ἀπαραίτητα, ἂν καὶ ἐπετράπη ἡ κυκλοφορία τῶν φορτηγῶν στὶς ἐθνικὲς ὁδοὺς τὴν ἡμέρα. Ἡ ἐμπειρία τῆς «Ἐλπίδας» εἶναι τὸ προηγούμενο, μὲ τὸν αὐστηρότατο ἔλεγχο, ὅλων τῶν ἁρμοδίων στὶς ἀνάγκες τῆς προληπτικῆς προστασίας∙ ἤδη στὰ βουνὰ τῆς Ἀττικῆς τὸ ἔστρωσε, μέχρι τὶς παρυφὲς τῶν βορείων προαστείων, ἐνῶ πολλὲς πόλεις τῆς Μακεδονίας ξαναφόρεσαν τὰ ἄσπρα τους, μὲ τὰ σχολεῖα κελιστὰ χθὲς καὶ σήμερα, μέχρι καὶ τὴν Ἀνατολικὴ Ἀττική. Ὁ Μάρτιος μᾶς θυμίζει τὶς ἄσχημες πλευρές του, «φύλαξε ξύλα γιὰ τὸν Μάρτη, νὰ μὴν κάψεις τὰ παλούκια», λέει ἡ σοφὴ παροιμία…