Οἱ κυρώσεις κατὰ τῆς Ρωσίας, κυρίως τῶν ἀγγλοσαξωνικῶν χωρῶν, ἔχουν ἐπιβληθεῖ, μὲ τὴν λογικὴ τῆς ἀπολύτου κυριαρχίας τοῦ δυτικοῦ ἀνθρώπου στὸν κόσμο, ὅπως ἦταν μᾶλλον πρὸ δύο αἰώνων∙ δείχνουν ὅτι, ἀγνοοῦν δύο πράγματα, ὅτι τὸ παγκόσμιο οἰκονομικὸ κέντρο εἶναι πλέον ἡ Ἀνατολικὴ Ἀσία -μὲ ἐθελοτυφλία ἀπέναντι στὴν πραγματικότητα, ὅταν οἱ ἡμερήσιες συναλλαγὲς στὸ Χρηματιστήριο τῆς Σαγκάης εἶναι δεκαπενταπλάσιες ἐκείνων τοῦ Σίτυ- καὶ ὅτι Ἀσία, Ἀφρικὴ καὶ Λατινικὴ Ἀμερικὴ τὶς θεωροῦν ὡς συνέχεια τῆς ἀποικιοκρατικῆς πολιτικῆς του. Δύο στοιχεῖα εἶναι κρίσιμα∙ ἡ ρωσικὴ εἰσβολὴ στὴν Οὐκρανία ποκάλεσε δεκαπλασιασμὸ τῆς τιμῆς τοῦ φυσικοῦ ἀερίου κι ἑπομένως ἀντίστοιχη αὔξηση εὐρωπαϊκῶν πληρωμῶν, γιὰ εἰσαγωγή τους, ἤτοι στὰ 650 ἑκατομμύρια εὐρὼ ἡμερησίως καὶ στὶς εἴκοσι μέρες δεκατρία δις, χωριστὰ τὶς ἐξαγωγές του πρὸς τρίτες χῶρες καὶ τοῦ πετρελαίου. Διερωτῶνται οἱ σοβαροὶ οἰκονομολόγοι, Οὐάσιγκτον καὶ Λονδίνου, πράξεις πρακτικῆς ἀριθμητικῆς δὲν γνωρίζουν;