Οἱ ἀντιδράσεις τῶν τρίτων χωρῶν, ἐκτὸς τῶν Δυτικῶν καὶ τῶν ἄλλων μεγάλων, Κίνας, Ἰνδιῶν, ἔχουν ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον καὶ δὲν ἔχει καθόλου διερευνηθεῖ ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ καὶ τὴν ἐπιχώριο δουλικότατή της διαπλοκή∙ πέραν τῆς ἀποφυγῆς συμμετοχῆς τους στὶς ἀντιρωσικὲς κυρώσεις καὶ τῆς ἐμφανοῦς πουτινοφιλίας τους, ἔντονες εἶναι οἱ διαβουλεύσεις τους, γιὰ τὴν δέσμευση τῶν ρωσικῶν καταθέσεων τῆς Τραπέζης τῆς Ρωσίας, στὸ Ὁμοσπονδιακὸ Ἀποθεματικὸ Ταμεῖο, ἔστω κι ἂν εἶναι ἐλάχιστες αὐτές, ἀλλὰ αὐτοὶ δὲν τὸ γνωρίζουν. Θεωρεῖται, πρωτοφανὲς γεγονός, μία μεγάλη χώρα νὰ δεσμεύει τὰ ἀποθέματα τρίτων χωρῶν, μὲ κριτήρια ἀποκλειστικὰ ἰδιοτελῆ∙ πολλὲς τὸ συζητοῦν κι ἀρκετὲς ἄρχισαν ἤδη τὴν σταδιακὴ ἀπόσυρσή τους, ἐνῶ ὅλες τους καταγγέλλουν καὶ τὴν κατακράτηση τῶν συναλλαγματικῶν διαθεσίμων τοῦ Ἀφγανιστάν, χωρὶς οὐδεμία δικαιολογία, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἀδυναμία τῆς κυβερνήσεώς του ἀγοράσαι καὶ τρόφιμα γιὰ τὸν λαό του. Τοὺς θυμίζουν τὴν συμπεριφορὰ τῆς ἀποικιοκρατικῆς ἐποχῆς.