Σὲ ἀγῶνα δρόμου καθυστερήσεων ἐξελίσσεται ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος, καθὼς οἱ διαπραγματεύσεις τείνουν σὲ τελμάτωση καὶ οἱ εἰδήσεις ἀπ’ τὶς συγκρούσεις ὑπηρετοῦν ἀποκλειστικὰ τὴν προπαγάνδα τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς∙ πρὸ τριημέρου κατηγορήθηκε ἡ Ρωσία, γιὰ βομβαρδισμὸ τοῦ θεάτρου τῆς Μαριουπόλεως, ἂν καὶ αὐτὴ διέψευσε, μὲ πάνω ἀπὸ χίλιους ἀμάχους στὸ ἐσωτερικό του, ἀλλὰ ἀκόμη ψάχνουν τὰ ἐρείπια καὶ δὲν ἐντόπισαν θύματα. Οἱ συναντήσεις τῶν δύο ἀντιπροσωπειῶν συνεχίζονται διαδικτυακά, ἀλλὰ χωρὶς οὐσιαστικὴ πρόοδο, ἐνῶ ἔγκυροι παρατηρητὲς ὑπογραμμίζουν, ὅτι οἱ Ἀμερικανοὶ δὲν ἐπιθυμοῦν εἰρήνευση, παρὰ μόνο μὲ τὴν δική τους παρέμβαση καὶ δικούς τους ὅρους∙ ὁρόσημο, κατὰ τοὺς ἴδιους κύκλους, εἶναι ἡ διάσκεψη ΝΑΤΟ καὶ Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως διαδοχικὰ τὴν Πέμπτη, μὲ τὴν παρουσία τοῦ Τζὸ Μπάιντεν, ὥστε αὐτὸς νὰ δώσει τὴν κατεύθυνση τῆς λύσεως, ὡς ἀδιαμφισβήτητος ἡγέτης τῆς Δύσεως. Ἀλλὰ διερωτῶνται, τὸ ποιά εἶναι ἡ ἀπήχηση τῆς Δύσεως στὸν ὑπόλοιπο κόσμο;