Ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος εἰσέρχεται στὶς κρίσιμες μέρες του μᾶλλον, καθὼς ὁ ρωσικὸς στρατὸς περνάει στὴν ἐκκαθάριση τῶν πολιορκημένων πόλεων ἀπ’ τοὺς θύλακες τῶν Ταγμάτων Ἀζόφ, μὲ τὴν προστασία, ὅπως ἰσχυρίζεται, τῶν ἀμάχων, ὡς ἀσπίδας προστασίας∙ στὴν Μαριούπολη καὶ στὸ Χάρκοβο οἱ μάχες διεξάγονται μέσα στοὺς δρόμους καὶ στὰ σπίτια, χωρὶς ἀνθρωπιστικοὺς διαδρόμους, ἐνῶ οἱ διαπραγματεύσεις ἔχουν σχεδὸν διακοπεῖ. Διεθνῶς ἡ ἔνταση κορυφώνεται, μὲ τὴν Μόσχα προειδοποιεῖν τοὺς Νατοϊκούς, ὅτι ἡ τυχὸν παρέμβασή τους στὴν Οὐκρανία θὰ σημάνει ὁλοκληρωτικὸ πόλεμο μαζί της, προσθέτοντας, ὅτι ἑπόμενος στόχος τῶν Ἀμερικανῶν εἶναι ἡ κατάληψη καὶ ὁ διαμελισμὸς τῆς Κίνας∙ οἱ ἀναφορὲς αὐτές, ποὺ εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι μᾶλλον γίνονται, μὲ σύμφωνη γνώμη τοῦ Πεκίνου, ἐπιβεβαιώνουν τὸν κοινὸ ἄξονά τους, ἀλλὰ καὶ τὴν συστράτευση τῶν ἀναδυομένων χωρῶν πρὸς ὑποστήριξή τους. Στὴν πραγματικότητα, ὑπονομεύεται εὐθέως ἡ παγκόσμια ἀμερικανικὴ ἡγεμονία καὶ θεμελιώνεται ὁ πολυπολικὸς κόσμος.