Ἡ δημόσια διαφοροποίηση τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρόν, ἀπ’ τὶς ἀγενεῖς τουλάχιστον δηλώσεις τοῦ Τζὸ Μπάιντεν, κατὰ τοῦ Ρώσου προέδρου, θεωροῦνται ὡς ἀχνὴ ἀναλαμπὴ τῆς εὐρωπαϊκῆς διεθνοῦς παρουσίας· δηλώσεις, ὅπως «χασάπης» καὶ «ἀνάγκη ἀπομακρύνσεώς του ἀπ’ τὴν ἐξουσία», δὲν εἶχαν χρησιμοποιηθεῖ, οὔτε στὴν ἀποκορύφωση τοῦ ψυχροῦ πολέμου, ὅταν οἱ ἡγέτες διατηροῦσαν τὴν διπλωματικὴ εὐγένεια, ἀποφεύγοντας χυδαῖες ἐκφράσεις. Ὁ εὐρωπαϊκὸς τύπος δὲν ἀντέδρασε, ἴσως ἐπηρεασμένος ἀκόμη ἀπ’ τὴν ὑποτακτικὴ νοοτροπία του στὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκή, ἢ καὶ στὴν ἀδυναμία ἀσκήσεως κριτικῆς στὸν ἡγέτη τοῦ δυτικοῦ κόσμου, τὸν ὁποῖο ἀδυνατοῦν καὶ προσωπικὰ οἱ δημοσιογράφοι του ἀμφισβητῆσαι· εἶναι παρεπόμενο κι αὐτὸ τῆς ἰδεολογικῆς προσηλώσεώς τους, ὅτι ὁ σημερινὸς κόσμος εἶναι ὑποτακτικὸς τοῦ δυτικοῦ, ἀγνοώντας τὴν ὑπόλοιπη ὁλοζώντανη καὶ παροῦσα μὲ δυναμικὸ τρόπο οἰκουμένη. Αἱ ἑορταὶ καὶ πανηγύρεις τῶν Βρυξελλῶν ἔγιναν δεκτὲς μὲ ἐθνουσιασμὸ μόνο στὴν Δύση, καὶ ἐμφανέστατη σκωπτικὴ θεώρηση τῶν ἄλλων…