Ἡ πνευματική μας ἡγεσία, μὲ τὴν ρωσικὴ εἰσβολὴ στὴν Οὐκρανία, ἀποκάλυψε τὶς ἰδεολογικὲς καὶ ἄλλες ἐξαρτήσεις της ἀπ’ τὰ ἀτλαντικὰ κέντρα, σὲ βαθμὸ ἄγνωστο πρίν, γιὰ πολλοὺς λόγους· οἱ ἐπικρίσεις ἀπευθύνονται κυρίως κατὰ τῆς Ρωσίας, ὅπως εἶναι φυσικό, καθὼς εἶναι καταδικαστέα ἀσυζητητί, ἀλλὰ συνεχίζουν τὴν ἐπιχειρηματολογία τους ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο μὲ ὅσα μεταδίδουν περὶ ἀμερικανικῆς δημοκρατίας. Πέραν αὐτῆς δὲν μεταφέρεται οὔτε λέξη· ἔτσι, ὁ Θουκυδίδης ξεχνιέται, μὲ τὴν διάκρισή του σὲ ἀφορμὴ καὶ αἴτια κάθε πολέμου· ἡ θεώρηση τῆς ὑφηλίου γίνεται περιοριστικά, κάτω ἀπ’ τὴν ὀπτικὴ τοῦ δυτικοῦ κόσμου, ὡς κυριάρχου τῆς ὑδρογείου, ἀλλά, ὁ ἀναδυόμενος κόσμος εἶναι ὁ περισσότερος σήμερα κι ἰσχυρότερος πολιτικά. Αὐτὰ ἀπουσιάζουν πλήρως…