Οἱ διεθνεῖς ἐξελίξεις, μετὰ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο, εἶναι ραγδαῖες καὶ σημαντικότερες τῆς μεταπολεμικῆς περιόδου σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα· ὁ κόσμος ἔχει ἀλλάξει ἄρδην καὶ ἡ πολιτικὴ δυναμικὴ τείνει πρὸς ἄλλη ἰσορροπία ἀδιανόητη προηγουμένως. Ἡ Οὐάσιγκτον εἶχε τουλάχιστον διαισθανθεῖ τὴν πορεία του καὶ γι’ αὐτὸ ἐξώθησε τὴν Οὐκρανία, σὲ ἀκραῖες θέσεις, ὅπως ἔνταξη στὸ ΝΑΤΟ, ἀπόκτηση πυρηνικῶν ὅπλων, ἐργαστήρια χημικοῦ πολέμου, μὲ διττὸ σκοπό, τὴν ὑποχρέωση τῆς Ρωσίας σὲ δυναμικὴ ἀντίδραση καὶ ἐπιστροφὴ τῆς Εὐρώπης στὴν νατοϊκὴ ἀγκάλη· σὲ μεγάλο βαθμὸ τὸ ἐπέτυχε, οἱ Εὐρωπαῖοι ἀκολούθησαν βάδην τὶς προκληθεῖσες μὲ διαστημικὴ ταχύτητα ἀλλαγὲς καὶ τώρα πληρώνουν τὶς συνέπειες τῆς ἀπουσίας πνεύματος ἑνότητος, διορατικότητος καὶ στιβαρᾶς ἡγεσίας. Ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν πραγμάτων, ὅτι οὔτε ἡ Ἀμερικὴ εἶχε προβλέψει τὶς ἐξελίξεις, πλὴν τῆς εἰσβολῆς, ἀλλὰ ὄχι καὶ τὶς προεκτάσεις της. Ἡ Εὐρώπη συνθηκολόγησε μαζί της, ἀλλὰ ἔχει μακροημέρευση ἡ συμβίωσή τους;