Ἡ συμφωνία εἰρηνεύσεως, Ρωσίας καὶ Οὐκρανίας, ὡς ἀποτέλεσμα τῶν διαπραγματεύσεων τῆς Κωνσταντινουπόλεως, συναντᾶ τὴν πρώτη ναρκοθέτησή της ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον· ἀμέσως μετὰ τὴν ἐξαγγελία της καὶ ὁ Ἄντονυ Μπλίνκεν, τὴν χαρακτήρισε, ὡς τακτικὸ ἐλιγμὸ τῆς Μόσχας καὶ ὑπογράμμισε, ὅτι μοναδικὴ διέξοδος εἶναι, ἡ πλήρης ἀποχώρηση τῶν ρωσικῶν στρατευμάτων. Οἱ Εὐρωπαῖοι τήρησαν ἀποστάσεις ἀπ’ τὴν Ἀμερική, ἀλλὰ χωρὶς οὐδεμία δυνατότητα παρεμβάσεώς τους· τὸ ἐρώτημα εἶναι ἕνα, ἔχει τὴν ἄνεση ὁ Οὐκρανὸς πρόεδρος τῆς διαφοροποιήσεως ἀπ’ τὶς ἀμερικανικὲς ἐξαρτήσεις του; Ἄγνωστο, ἀλλὰ ἡ πορεία τοῦ πολέμου θὰ δείξει πολλά. Ἡ Εὐρώπη, ταλαντεύεται, μεταξὺ τῶν πολιτικῶν δεσμεύσεών της πρὸς τὴν Οὐάσιγκτον καὶ τῶν ἐσωτερικῶν της ἀγκυλώσεων, καθὼς δύσκολα ἡ κοινή της γνώμη ἀποδέχεται τὶς θυσίες ἀπ’ τὶς πληθωριστικὲς πιέσεις, ἐνῶ διαφοροποιεῖται αἰσθητὰ ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ μονομερῆ ἑρμηνεία, περὶ τῆς εἰσβολῆς, καὶ χωρὶς διερεύνηση τῶν αἰτίων τους. Ἔνδειξη, ἡ ἀπουσία διαδηλώσεων…