Ἡ προβολὴ τοῦ ΝΑΤΟ, ὡς κυρίας ἀσπίδος τῆς Εὐρώπης καὶ τοῦ δυτικοῦ κόσμου, ἀπέναντι στὸν ὁλοκληρωτισμὸ τῆς Ἀνατολῆς, φθίνει σταδιακὰ κι ἡ ἀπήχησή της ἐξαχνοῦται· πολλοὶ Εὐρωπαῖοι, πέραν τῶν ἐπωνύμων τῆς διαπλοκῆς της, ἀτλαντικῆς πλέον ὁλοκλήρου, διερωτῶνται στὸ ποῦ ἀποβλέπουν ὅλα αὐτά. Ὁ δυτικὸς κόσμος, εἶναι βέβαιο στοὺς ἔγκυρους κύκλους, ὅτι δὲν εἶναι κυρίαρχος τῆς οἰκουμένης, ὅπως τοὺς προηγούμενους αἰῶνες, παρὰ ἕνα μέρος της, μικρὸ ἴσως, μὲ πρωτεύοντα τώρα ρόλο ἔχειν οἱ Ἀναδυόμενοι, κατοικοεδρεύοντες στὴν Ἀνατολικὴ Ἀσία· δὲν εἶναι μόνο στὴν οἰκονομία, ὅπως χάρις στὴν Κίνα, γιὰ βιομηχανικὰ καὶ τεχνολογικὰ προϊόντα καλύπτειν ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα, καὶ τὴν Ρωσία, μὲ τὶς πρῶτες ὕλες της καὶ τὴν διαστημικὴ τεχνολογία της, ἀλλὰ καὶ οἱ ὑπόλοιπες χῶρες, στρέφονται ἤδη πρὸς αὐτές.