Ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος κατέδειξε τὴν διστακτικότητα καὶ τὴν ἀτολμία τῆς Εὐρώπης, στὴν ἀντιμετώπιση τῶν δομικῶν μακροχρονίων προβλημάτων της, καὶ ἀποδυναμώσεως τῆς διεθνοῦς παρουσίας της ἐκ τῶν ἐπιπτώσεών τους· παρέμεινε ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὴν ἀντίδρασή της κατὰ τῆς ρωσικῆς εἰσβολῆς, καταδικαστέας ἀσυζητητί, κι ἀγνόησε τὰ αἴτια τοῦ πολέμου, δηλαδὴ ἔδειξε, ὅτι ξέχασε τὸν Θουκυδίδη, ἀλλὰ καὶ περιφρόνησε τὴν διεθνῆ συγκυρία καὶ τὴν σημερινὴ ἰσορροπία δυνάμεων καὶ τὸ χειρότερο, ὅτι ἐπανῆλθε στὴν ἀπόλυτη ὑποταγή της στὴν ἀτλαντικὴ ἐξάρτησή της τῆς πρώτης μεταπολεμικῆς περιόδου. Ἀκόμη κι ἡ αὔξηση τῶν γερμανικῶν ἀμυντικῶν δαπανῶν, κατὰ ἑκατὸ δις εὐρὼ ξεχάσθηκε καὶ φάνηκε, ὅτι ὑπηρετεῖ μόνο τὸ ΝΑΤΟ· ἀλλά, ἡ ἐξάρτησή της ἀπ’ τὸ ρωσικὸ φυσικὸ ἀέριο καὶ πετρέλαιο εἶναι μεῖζον τῆς τρεχούσης συγκυρίας, ὅπως τὸ ἐπισημείνουν οἱ πολυεθνικές της ἑταιρεῖες, μὲ πρῶτες τὶς γερμανικές. Ὁ πρόεδρος τῆς BASF εἶναι σαφής, ἀκολουθεῖ βαθύτατη κρίση…