Ἡ σημερινὴ πανεργατικὴ ἀπεργία τῆς ΓΣΕΕ καὶ τῆς ΑΔΕΔΥ μᾶλλον ἔχει τὴν τύχη, τῶν ἀντιστοίχων τῶν τελευταιαων δεκαετιῶν· τὰ συνδικάτα ἔχουν πείσει ἀπὸ καιρὸ τὸν ἑλληνικὸ λαό, ὅτι δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τίποτε περισσότερο ἀπ’ τὴν διασφάλιση τῶν συντεχνιακῶν συμφερόντων τους, ἀφοῦ τὰ ἴδια πρόσωπα βρίσκονται στὴν κορυφή τους ἐναλλασσόμενα κατὰ περίπτωση μεταξύ τους. Οἱ ἐργατικὲς διεκδικήσεις ἀνταποκρίνονται πάντοτε στὶς ἀνάγκες τῆς ἐποχῆς, τόσο τῶν ἐργαζομένων, ὅσο κι ὁλοκλήρου τῆς κοινωνίας· τὸν προπαρελθόντα αἰῶνα ἔλεγαν κάτι, μαζὶ μὲ τὴν παραγωγὴ ἐν σειρᾷ καὶ τὴν ἀριστερὴ ἰδεολογία· τὴν ἐποχὴ τῆς ψηφιακῆς ἐπαναστάσεως εἶναι ἀπ’ τὰ πιὸ άντιδραστικὰ τμήματα τῆς ἀνθρωπότητος, καθὼς δὲν καταλαβαίνουν τίποτε ἀπ’ τὶς νέες συνθῆκες ἐργασίας…