Ἡ τάση ἐνοχικῆς συμπεριφορᾶς μερικῶν Γερμανῶν πολιτικῶν, ὅπως τοῦ προέδρου τους, ὅτι κακῶς εἶχε συμφωνήσει στὴν κατασκευὴ τοῦ Nordstream2, ἐπιρίπτοντας εὐθέως εὐθύνες στὴν Ἀγκέλα Μέρκελ, δὲν θεωρεῖται τυχαῖο γεγονός, ὅταν μάλιστα ὁ Φρὰνκ Βάλτερ Σταϊνμάγιερ ἔχει ἀναδειχθεῖ στὴν θέση τοῦ ρυθμιστοῦ τοῦ πολιτεύματος, μὲ πρόταση τῆς τέως καγκελαρίου. Οἱ παρατηρητὲς ἀποδίδουν τὴν στάση σὲ δύο παράγοντες, στὴν καταιγιστικὴ ἀτλαντικὴ προπαγάνδα καὶ στὴν διαμόρφωση τῆς κοινῆς γνώμης καὶ σὲ τυχὸν ἄλλες ἀλληλεξαρτήσεις· τὸ γεγονὸς εἶναι ἕνα, προκαλοῦν αὐτοὶ ἀνυπολόγιστη ζημία στὴν πολιτικὴ ἑνοποίηση τῆς Εὐρώπης, ἐνῶ ὑπονομεύουν, ἔστω καὶ ἀγνοίᾳ τους, τὴν διεθνῆ ἀποδοχὴ τοῦ εὐρώ, χωρὶς ἀντιδράσεις, ἐπειδὴ ἂν πιέζονται ἀπ’ τοὺς Ἀμερικανούς. Τὸ Βερολίνο κάνει ὅτι δὲν ἀντιλαμβάνεται, ὅτι παρακάμπτει τουλάχιστον τὴν ὀστπόλιτικ τῶν Βίλλυ Μπράντ, Χέλμουτ Σμίτ, Χέλμουτ Κὸλ καὶ Ἀγκέλας Μέρκελ, ὁλοκλήρου πεντηκονταετίας· ἐκπίπτει σὲ ὑποτακτικὸ δορυφόρο τῆς Οὐάσιγκτον, ζημιώνοντας καὶ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση.