Ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος ἐπιβεβαίωσε τὴν ἀνυπαρξία διαλόγου μεταξὺ τῆς Δύσεως καὶ τῶν Ἀναδυομένων· οἱ δυσκολίες τῆς ἐπικοινωνίας τους ἦταν ἐμφανὴς καὶ πρίν, ἀλλὰ ἐπικαλυπτόταν ἀπ’ τὶς ἀλληλεξαρτήσεις τῆς ἀποικιακρατίας. Ὁ πόλεμος, ὅμως, κατέστησε πρόδηλο τὸ φαινόμενο γιὰ δύο κυρίως λόγους, κατὰ τοὺς ἀντικειμενικοὺς παρατηρητές· πρῶτος, τὴν ἐκτόξευση κατηγοριῶν κατὰ τῆς Ρωσίας, γιὰ τὴν εἰσβολή της στὴν Οὐκρανία, γιὰ ἐγκκλήματα ποὺ ἔχουν διαπράξει κατὰ κόρον οἱ ἴδιοι τοὺς τελευταίους αἰῶνες κατὰ τῶν ἀποικιακῶν λαῶν, ἀλλὰ καὶ στὴν Εὐρώπη κατὰ τῆς Σερβίας καὶ τῆς Κύπρου· δεύτερος, τὴν καταιγιστικὴ ἀτλαντικὴ διαδικτυακὴ προπαγάνδα, ἐν ὀνόματι τῆς δημοκρατίας, ὅπως καὶ εἰς βάρος τῶν λαῶν τους παλαιότερα. Δὲν πείθουν οὐδόλως, καθὼς ἔχουν τὴν κάλυψη τῆς Κίνας καὶ τῶν Ἰνδιῶν, ὡς ἀντίβαρο σήμερα πλέον…