Ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου παρουσιάζει τὶς πρῶτες εὐρωατλαντικὲς διαφορές, μετὰ τὴν τραγωδία στὸν σιδηροδρομικὸ σταθμὸ τοῦ Κρεματόρσκ· ἡ ἀτλαντικὴ προπαγάνδα εἶχε κατακλύσει τὴν Δύση, μὲ τὶς κατηγορίες, γιὰ εὐθύνη τῆς Μόσχας, γιὰ τὸ ἔγκλημα, μὲ 52 νεκροὺς καὶ πάνω ἀπὸ ἑκατὸ τραυματίες, καὶ τοὺς ἡγέτες της λάβρους κατὰ τοῦ Ρώσου προέδρου. Μετὰ τὴν ἀποκάλυψη τῆς ἀλήθειας, ὅτι ἦταν οὐκρανικὸς ὁ πύραυλος, ὄχι μόνο ἐξαφάνισε ἡ προπαγάνδα τὸ θέμα, ἀλλὰ καὶ οἱ Δυτικοὶ ἡγέτες χαμήλωσαν ἐξαιρετικὰ τοὺς τόνους. Ἔτσι, στηρίζουν μὲν τὴν Οὐκρανία, ἀλλὰ καὶ ἐμμέσως πλὴν σαφῶς διερωτῶνται γιὰ τὶς ἐξελίξεις· πολλοὶ Εὐρωπαῖοι προβληματίζονται ἀρκετὰ γιὰ τὶς προηγούμενες θέσεις τους, μὲ πρώτους τοὺς Γερμανούς, οἱ ὁποῖοι ἀντιμετωπίζουν ἰσχυρὴ κριτικὴ στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας τους, γιὰ δηλώσεις μετανοίας, ὡς πρὸς τὴν Ὀστοπόλιτικ. Τὸ ἑπομένο βῆμα θὰ εἶναι ἡ αὐτομαστίγωση στὴν Ἀλεξάντερπλατζ; Ρωτοῦν οἱ κακὲς γλῶσσες. Πολλὰ ἔγιναν βιαστικά.